• Informacje o Przedszkolu

Organizacja przedszkola

Status prawny lub forma prawna

Przedszkole jest jednostką organizacyjną gminy Tarnobrzeg.
 

Organizacja

Do przedszkola przyjmowane są dzieci w wieku od 3 do 8 lat.
 

W przedszkolu funkcjonuje 4 oddziałów, są to: 3- latki, 4- latki, 5- latki, 6-latki,

Przedszkole czynne jest przez 5 dni w tygodniu, w godzinach 6.00 - 17.00, przez 11 miesięcy w roku. Do przedszkola uczęszcza 80 dzieci w tym 21 dzieci o specjalnych potrzebach edukacyjnych.

Kadra przedszkola to: 15 nauczyciel posiadających wyższe wykształcenie w tym 8 nauczycieli dyplomowanych, logopeda, psycholog, rehabilitant ruchowy oraz 6 pracowników administracyjno-obsługowych.

Przedmiot działalności i kompetencji

Praca dydaktyczno - wychowawcza i opiekuńcza realizowana jest w oparciu o podstawę programową wychowania przedszkolnego, zalecane warunki jej realizacji, dopuszczone do użytku programy nauczania oraz programy własne nauczycieli.

Przedszkole zapewnia :

  • ofertę edukacyjną  ukierunkowaną na wspomaganie i wszechstronny rozwoju dziecka, kształtowanie i rozwijanie aktywności i zainteresowań dziecka i osiągnięcie gotowości szkolnej,
  • organizację  procesu kształcenia, wychowania i opieki  odpowiednio do potrzeb i możliwości każdego  dziecka z uwzględnieniem potrzeb i możliwości  dzieci niepełnosprawnych,
  • objęcie opieką wszystkich dzieci i zapewnienie im pełnego bezpieczeństwa oraz optymalnych warunków dla prawidłowego funkcjonowania i ich rozwoju,
  • dostosowanie form i metod pracy oraz zakresu oddziaływań do wieku dziecka, jego potrzeb i możliwości rozwojowych, potrzeb środowiska rodzinnego i społecznego,
  • integrację dzieci niepełnosprawnych rozumianą jako włączanie w grupę rówieśników na zasadzie  równych praw i obowiązków,
  • wspomaganie indywidualnego rozwoju dziecka, organizowanie i udzielanie pomocy psychologiczno-pedagogicznej,
  • warunki do harmonijnego rozwoju fizycznego, bezpiecznego postępowania i zachowań prozdrowotnych,
  • prowadzenie działań służących wyrównywaniu szans edukacyjnych wszystkim dzieciom,
  • współdziałanie z rodzicami w celu ujednolicenia oddziaływań wychowawczo-edukacyjnych,
  • wspieranie rodziców dziecka przez: dostarczanie wiedzy pedagogicznej, porady, konsultacje, warsztaty, uwrażliwianie na potrzeby i możliwości dziecka,
  • współdziałanie ze środowiskiem, podejmując różne inicjatywy, współpracę z instytucjami użyteczności publicznej.

Organy sprawujące funkcje i kompetencje

  1. Dyrektor  Przedszkola.
  2. Rada Pedagogiczna.
  3. Rada Rodziców.

Dyrektor Przedszkola Gabriela Pełka jest organizatorem działalności przedszkola, aktywnie współpracuje ze wszystkimi organami działającymi w placówce, reprezentuje przedszkole na zewnątrz. Sprawuje nadzór pedagogiczny w przedszkolu w celu jego właściwego funkcjonowania i rozwoju.

Rada pedagogiczna współuczestniczy w organizacji procesu wychowania i edukacji przedszkolnej poprzez działalność zespołową, opiniuje organizację pracy przedszkola, wnioskuje o nagrody i wyróżnienia dla nauczycieli oraz przygotowuje projekt statutu przedszkola i jego zmiany.

Rada Rodziców współpracuje z pozostałymi organami przedszkola w celu podnoszenia jakości wychowania, występuje z wnioskami i opiniami dotyczącymi bieżących spraw przedszkola.

Struktura własnościowa

Własność samorządowa.

Majątek, którym dysponuje

Przedszkole usytuowane jest na terenie  miasta Tarnobrzega,  przy ulicy Wiejskiej  4.

Placówka  mieści się w części   budynku  Szkoły Podstawowej nr 9 w Tarnobrzegu ul .Wiejska 4.

Placówka dysponuje:
4 salami dydaktycznymi, salą zabaw ruchowych/rehabilitacyjną wyposażoną w sprzęt do rehabilitacji, gabinetem specjalistów: logopedy i psychologa.

Pomieszczenia przedszkolne dostosowane do potrzeb dzieci niepełnosprawnych.

Tryb działania w zakresie wykonywania działań publicznych

Rekrutację dzieci do przedszkola przeprowadza się na zasadzie powszechnej dostępności.
 
Dzieci niepełnosprawne przyjmowane są do przedszkola po przedłożeniu orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, opinii wydanych przez poradnię psychologiczno-pedagogiczną, opinii z poradni specjalistycznych - określających ich poziom rozwoju psychofizycznego.
 
Rodzice ubiegający się o przyjęcie dziecka do przedszkola składają do dyrektora przedszkola w ustalonym terminie danego roku wypełnioną kartę zgłoszenia dziecka.
Przyjęć dzieci do przedszkola dokonuje dyrektor przedszkola.
Termin rekrutacji od 1 marca do 31marca.

Działalność w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej

Przedszkole jest placówką publiczną działającą w formie jednostki budżetowej.

Przedszkole utrzymywane jest z:

  • dotacji budżetu gminy,
  • opłat wnoszonych przez rodziców,
  • darowizn wspomagających działalność przedszkola.

Sposób przyjmowania i załatwiania spraw

Dyrektor przyjmuje interesantów w godzinach otwarcia placówki na bieżąco według potrzeb.

Prowadzone rejestry, ewidencje i archiwa oraz zasady udostępniania danych w nich zawartych:

  1. Rejestr akt osobowych,
  2. Rejestr świadectw pracy,
  3. Rejestr legitymacji ubezpieczeniowych,
  4. Rejestr rent i emerytur,
  5. Rejestr wypadków pracowników,
  6. Rejestr wypadków dzieci,
  7. Ewidencja czasu pracy.

Nasza historia

Przedszkole Nr 9 zainaugurowało swoją działalność 01.09.1979 roku. Placówka mieściła się w parterowych budynkach typu szwedzkiego przy ulicy Kurasia.

Pierwszym dyrektorem przedszkola była pani Helena Rękas. Następnie kierownictwo placówki objęła pani Maria Figurska-Ferdek. Z dniem 01.09.1984 roku dyrektorem Przedszkola Nr 9 została pani Bożena Siembab, a od roku 2007 do 2019 funkcję tę pełniła pani Janina Nasternak. Obecnie przedszkolem kieruje pani Gabriela Pełka.

01.12.1991 roku przedszkole przeniosło się na ulicę Dekutowskiego 4 do budynku po likwidowanym żłobku miejskim.

Kolejną ważną datą w historii Przedszkola był 01.09.1999 roku, kiedy to utworzono w nim dwie pierwsze grupy integracyjne: 5-latki oraz 6-latki. Dzieci niepełnosprawne zawsze znajdowały miejsce i akceptację w naszym przedszkolu, toteż wychodząc naprzeciw oczekiwaniom ich rodziców, dążyliśmy do przekształcenia naszej placówki w przedszkole integracyjne. W przedszkolu zatrudniono dodatkowo pedagogów specjalnych, rehabilitana ruchowego, psychologa oraz logopedę.

W roku 2000 integracja objęła wszystkie grupy wiekowe, a przedszkole zyskało statut placówki integracyjnej. Aby sprostać potrzebom naszych wychowanków w przedszkolu znajduje się dobrze wyposażony gabinet logopedyczny, sala gimnastyczna z suchym basenem oraz sprzętem rehabilitacyjnym, a także sala komputerowa. Placówka jest dostępna dla dzieci ze wszystkich dzielnic Tarnobrzega. Obecnie obejmuje 4 grupy wiekowe. Do każdej grupy uczęszcza 15-20 dzieci, w tym troje do pięciorga dzieci niepełnosprawnych.

Kadra pedagogiczna naszej placówki stale pogłębia swoje kwalifikacje zawodowe w dziedzinie pedagogiki przedszkolnej, wczesnoszkolnej oraz pedagogiki specjalnej, zapewniając profesjonalną opiekę, edukację i wychowanie dzieciom w wieku 3-8 lat w atmosferze szacunku, akceptacji, bezpieczeństwa.
W pracy dydaktycznej stosujemy najnowsze i najbardziej efektywne metody pracy z dziećmi: metodę ruchu rozwijającego W. Sherborne, program edukacji matematycznej prof. E. Gruszczyk-Kolczyńskiej, metodę Dobrego Startu, kinezjologię edukacyjną P. Dennisona oraz pedagogikę zabawy KLANZY.

Nasze przedszkole odgrywa szczególną rolę w środowisku lokalnym - jest prekursorem integracji na terenie naszego powiatu i w ocenie kuratorium jest liderem integracji w województwie podkarpackim.

Od września 2012 roku nasza placówka została przeniesiona na ulicę Wiejską 4, gdzie na jej potrzeby wyremontowany został parter jednego z pawilonów Szkoły Podstawowej nr 9.

Przedszkole zyskało nową, kameralną lokalizację, zostało wyposażone w nowy sprzęt i meble, zaś dzieci o specjalnych potrzebach edukacyjnych codziennie dowożone i odwożone są przez autobus szkolny.

Dzięki nowej lokalizacji, nasi wychowankowie z niepełnosprawnością w sposób naturalny stają się uczniami klas integracyjnych w Szkole Podstawowej nr 9 przy ...ul. Wiejskiej 4.

W dniu 26.06.2015 roku bardzo uroczyście obchodziliśmy 35-lecie istnienia naszego przedszkola.
 

Nasza kadra

Dyrektor
mgr Gabriela Pełka

Nauczyciele
mgr Jolanta Chomicka
mgr Stanisława Czerny
SN Renata Leśniewska
mgr Renata Kilian-Pałac
mgr Lucyna Urbaniak
mgr Mariola Parzygnat
lic. Anna Piekarz
mgr Joanna Sondej
mgr Justyna Janisz
mgr Barbara Szydlak
mgr Joanna Szypuła
mgr Jolanta Świątek
mgr Ewa Wach-Rzymski
mgr Beata Wilk
mgr Agnieszka Lis-Błasiak

Specjaliści
psycholog mgr Natalia Stępień
logopeda mgr Katarzyna -Tokarz-Pawlik
pedagog mgr Joanna Szypuła, mgr Jolanta Chomicka
rehabilitant mgr Andrzej Bienia
terapeuta SI mgr Katarzyna Stefaniak
tyflopedagog mgr Joanna Asman

Obsługa
pomoc nauczyciela Małgorzata Dzieciuch
woźna oddziałowa Elżbieta Bednarska
woźna oddziałowa Beata Biesiadecka
woźna oddziałowa Dorota Duda
woźna oddziałowa Łucja Filipczak

Podstawa programowa

Załącznik do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 17 czerwca 2016 r. (poz. 895)

PODSTAWA PROGRAMOWA WYCHOWANIA PRZEDSZKOLNEGO

DLA PRZEDSZKOLI ORAZ INNYCH FORM WYCHOWANIA PRZEDSZKOLNEGO

Podstawa programowa wychowania przedszkolnego opisuje proces wspomagania rozwoju i edukacji dzieci objętych wychowaniem przedszkolnym. Przedszkola oraz inne formy wychowania przedszkolnego w równej mierze pełnią funkcje opiekuńcze, wychowawcze i kształcące. Zapewniają dzieciom możliwość wspólnej zabawy i nauki w warunkach bezpiecznych, przyjaznych i dostosowanych do ich potrzeb rozwojowych.

Celem wychowania przedszkolnego jest:

1) wspomaganie dzieci w rozwijaniu uzdolnień oraz kształtowanie czynności intelektualnych potrzebnych dzieciom w codziennych sytuacjach i w dalszej edukacji;

2) budowanie systemu wartości, w tym wychowywanie dzieci tak, żeby lepiej orientowały się w tym, co jest dobre, a co złe;

3) kształtowanie u dzieci odporności emocjonalnej koniecznej do racjonalnego radzenia sobie w nowych i trudnych sytuacjach, w tym także do łagodnego znoszenia stresów i porażek;

4) rozwijanie umiejętności społecznych dzieci, które są niezbędne w poprawnych relacjach z dziećmi i dorosłymi;

5) stwarzanie warunków sprzyjających wspólnej i zgodnej zabawie oraz nauce dzieci o zróżnicowanych możliwościach fizycznych i intelektualnych;

6) troska o zdrowie dzieci i ich sprawność fizyczną; zachęcanie do uczestnictwa w zabawach i grach sportowych;

7) budowanie dziecięcej wiedzy o świecie społecznym, przyrodniczym i technicznym oraz rozwijanie umiejętności prezentowania swoich przemyśleń w sposób zrozumiały dla innych;

8) wprowadzenie dzieci w świat wartości estetycznych i rozwijanie umiejętności wypowiadania się poprzez muzykę, taniec, śpiew, małe formy teatralne oraz sztuki plastyczne;

9) kształtowanie u dzieci poczucia przynależności społecznej (do rodziny, grupy rówieśniczej i wspólnoty narodowej) oraz postawy patriotycznej;

10) zapewnienie dzieciom lepszych szans edukacyjnych poprzez wspieranie ich ciekawości, aktywności i samodzielności, a także kształtowanie wiadomości i umiejętności, które są ważne w edukacji szkolnej;

11) kształtowanie u dzieci umiejętności czytania i przygotowanie dzieci do nabywania umiejętności pisania;

12) przygotowanie dzieci do posługiwania się językiem obcym nowożytnym poprzez rozbudzanie ich świadomości językowej i wrażliwości kulturowej oraz budowanie pozytywnej motywacji do nauki języków obcych na dalszych etapach edukacyjnych;

13) w przedszkolach umożliwiających dzieciom należącym do mniejszości narodowych i etnicznych oraz społeczności posługującej się językiem regionalnym, o których mowa w ustawie z dnia 6 stycznia 2005 r. o mniejszościach narodowych i etnicznych oraz o języku regionalnym (Dz. U. z 2015 r. poz. 573 oraz z 2016 r. poz. 749), podtrzymywanie i rozwijanie poczucia tożsamości narodowej, etnicznej i językowej – przygotowanie dzieci do posługiwania się językiem mniejszości narodowej lub etnicznej lub językiem regionalnym poprzez rozbudzanie ich świadomości narodowej, etnicznej i językowej oraz budowanie pozytywnej motywacji do nauki języka mniejszości narodowej lub etnicznej lub języka regionalnego na dalszych etapach edukacyjnych.

Przygotowanie dzieci do posługiwania się językiem obcym nowożytnym nie dotyczy:

1) dzieci posiadających orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego wydane ze względu na upośledzenie umysłowe w stopniu umiarkowanym lub znacznym oraz dzieci posiadających orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego wydane ze względu na niepełnosprawności sprzężone, jeżeli jedną z niepełnosprawności jest upośledzenie umysłowe w stopniu umiarkowanym lub znacznym;

2) dzieci posiadających orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego wydane ze względu na inne niż wymienione w pkt 2 rodzaje niepełnosprawności, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 71b ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, oraz jeżeli z indywidualnego programu edukacyjno-terapeutycznego wynika brak możliwości realizacji przygotowania do posługiwania się językiem obcym nowożytnym ze względu na indywidualne potrzeby rozwojowe i edukacyjne oraz możliwości psychofizyczne dziecka.

Przedszkola, inne formy wychowania przedszkolnego oraz poszczególni nauczyciele podejmują działania mające na celu zindywidualizowane wspomaganie rozwoju każdego dziecka, stosownie do jego potrzeb i możliwości, a w przypadku dzieci niepełnosprawnych – stosownie także do ich możliwości psychofizycznych i komunikacyjnych oraz tempa rozwoju psychofizycznego.

Cele te są realizowane we wszystkich obszarach działalności edukacyjnej przedszkola oraz innej formy wychowania przedszkolnego. W każdym z obszarów są podane umiejętności i wiadomości, którymi dzieci kończące wychowanie przedszkolne powinny się wykazywać. W przypadku dzieci niepełnosprawnych wymagania w zakresie poszczególnych umiejętności i wiadomości powinny uwzględniać ograniczenia wynikające z ich niepełnosprawności.

Aby osiągnąć cele wychowania przedszkolnego, należy wspomagać rozwój, wychowywać i kształcić dzieci w następujących obszarach:

  1. Kształtowanie umiejętności społecznych dzieci: porozumiewanie się z dziećmi i dorosłymi, zgodne funkcjonowanie w zabawie i w sytuacjach zadaniowych.

Dziecko kończące wychowanie przedszkolne:

1) obdarza uwagą dzieci i dorosłych, aby rozumieć to, co mówią i czego oczekują; grzecznie zwraca się do innych w domu, w przedszkolu, na ulicy;

2) przestrzega reguł obowiązujących w społeczności dziecięcej (stara się współdziałać w zabawach i w sytuacjach zadaniowych) oraz w świecie dorosłych;

3) w miarę samodzielnie radzi sobie w sytuacjach życiowych i próbuje przewidywać skutki swoich zachowań;

4) wie, że nie należy chwalić się bogactwem i nie należy dokuczać dzieciom, które wychowują się w trudniejszych warunkach, a także że nie należy wyszydzać i szykanować innych;

5) umie się przedstawić: podaje swoje imię, nazwisko i adres zamieszkania; wie, komu można podawać takie informacje;

6) rozumie potrzebę poszanowania odmienności i autonomii drugiego człowieka.

  1. Kształtowanie czynności samoobsługowych, nawyków higienicznych i kulturalnych. Wdrażanie dzieci do utrzymywania ładu i porządku.

Dziecko kończące wychowanie przedszkolne:

1) jest samodzielne w zakresie higieny osobistej;

2) właściwie zachowuje się przy stole podczas posiłków, nakrywa do stołu i sprząta po sobie;

3) samodzielnie ubiera się i rozbiera;

4) utrzymuje porządek w swoim otoczeniu.

  1. Wspomaganie rozwoju mowy oraz innych umiejętności komunikacyjnych dzieci.

Dziecko kończące wychowanie przedszkolne:

1) zwraca się bezpośrednio do rozmówcy, mówi poprawnie pod względem artykulacyjnym, gramatycznym, fleksyjnym i składniowym lub komunikuje się w inny zrozumiały sposób, w tym z wykorzystaniem języka migowego lub innych alternatywnych metod komunikacji;

2) mówi płynnie, niezbyt głośno, dostosowując ton głosu do sytuacji;

3) uważnie słucha, pyta o niezrozumiałe fakty i formułuje dłuższe wypowiedzi o ważnych sprawach; 4) w zrozumiały sposób mówi lub w inny sposób komunikuje o swoich potrzebach i decyzjach.

  1. Wspieranie dzieci w rozwijaniu czynności intelektualnych, które stosują w poznawaniu i rozumieniu siebie i swojego otoczenia.

Dziecko kończące wychowanie przedszkolne:

1) przewiduje, na miarę swoich możliwości, jakie będą skutki czynności manipulacyjnych na przedmiotach (wnioskowanie o wprowadzanych i obserwowanych zmianach);

2) grupuje obiekty w sensowny sposób (klasyfikuje) i formułuje uogólnienia typu: to do tego pasuje, te obiekty są podobne, a te są inne;

3) stara się łączyć przyczynę ze skutkiem i próbuje przewidywać, co się może zdarzyć.

  1. Wychowanie zdrowotne i kształtowanie sprawności fizycznej dzieci.

Dziecko kończące wychowanie przedszkolne:

1) dba o swoje zdrowie; zaczyna orientować się w zasadach zdrowego żywienia i zdrowego trybu życia;

2) dostrzega związek pomiędzy chorobą a leczeniem, poddaje się leczeniu, np. wie, że przyjmowanie lekarstw i zastrzyki są konieczne;

3) jest sprawne fizycznie lub jest sprawne na miarę swoich możliwości;

4) uczestniczy w zajęciach ruchowych, w zabawach i grach w ogrodzie przedszkolnym, w parku, na boisku, w sali gimnastycznej.

  1. Wdrażanie dzieci do dbałości o bezpieczeństwo własne oraz innych.

Dziecko kończące wychowanie przedszkolne:

1) wie, jak trzeba zachować się w sytuacji zagrożenia i gdzie można otrzymać pomoc, umie o nią poprosić;

2) orientuje się w bezpiecznym poruszaniu się po drogach i w korzystaniu ze środków transportu;

3) zna zagrożenia płynące ze świata ludzi, roślin oraz zwierząt i unika ich;

4) wie, że nie może samodzielnie zażywać lekarstw i stosować środków chemicznych (np. środków czystości);

5) próbuje samodzielnie i bezpiecznie organizować sobie czas wolny w przedszkolu i w domu; ma rozeznanie, gdzie można się bezpiecznie bawić, a gdzie nie.

  1. Wychowanie przez sztukę – dziecko widzem i aktorem.

Dziecko kończące wychowanie przedszkolne:

1) wie, jak należy się zachować na uroczystościach, np. na koncercie, festynie, przedstawieniu, w teatrze, w kinie;

2) odgrywa role w zabawach parateatralnych, posługując się mową, mimiką, gestem i ruchem; umie posługiwać się rekwizytami (np. maską).

  1. Wychowanie przez sztukę – muzyka: różne formy aktywności muzyczno-ruchowej (śpiew, gra, taniec).

Dziecko kończące wychowanie przedszkolne:

1) śpiewa piosenki z dziecięcego repertuaru oraz łatwe piosenki ludowe; chętnie uczestniczy w zbiorowym śpiewie, w tańcach i muzykowaniu;

2) dostrzega zmiany charakteru muzyki (np. dynamiki, tempa i wysokości dźwięku) i wyraża je ruchem;

3) wyraża stany emocjonalne, pojęcia i zjawiska pozamuzyczne różnymi środkami aktywności muzycznej – instrumentalnej (z użyciem instrumentów perkusyjnych oraz innych przedmiotów), wokalnej i ruchowej;

4) w skupieniu słucha muzyki, w tym także muzyki poważnej.

  1. Wychowanie przez sztukę – różne formy plastyczne.

Dziecko kończące wychowanie przedszkolne:

1) umie wypowiadać się w różnych technikach plastycznych i przy użyciu elementarnych środków wyrazu (takich jak kształt i barwa) w postaci prostych kompozycji i form konstrukcyjnych;

2) przejawia, na miarę swoich możliwości, zainteresowanie wybranymi zabytkami i dziełami sztuki oraz tradycjami i obrzędami ludowymi ze swojego regionu;

3) wykazuje zainteresowanie malarstwem, rzeźbą i architekturą (także architekturą zieleni i architekturą wnętrz).

  1. Wspomaganie rozwoju intelektualnego dzieci poprzez zabawy konstrukcyjne, budzenie zainteresowań technicznych.

Dziecko kończące wychowanie przedszkolne:

1) wznosi konstrukcje z klocków i tworzy kompozycje z różnorodnych materiałów (np. przyrodniczych), ma poczucie sprawstwa („potrafię to zrobić”) i odczuwa radość z wykonanej pracy;

2) właściwie używa prostych narzędzi podczas majsterkowania;

3) interesuje się urządzeniami technicznymi (np. używanymi w gospodarstwie domowym), próbuje rozumieć, jak one działają i zachowuje ostrożność przy korzystaniu z nich.

  1. Pomaganie dzieciom w rozumieniu istoty zjawisk atmosferycznych i w unikaniu zagrożeń.

Dziecko kończące wychowanie przedszkolne:

1) rozpoznaje i nazywa zjawiska atmosferyczne charakterystyczne dla poszczególnych pór roku; podejmuje rozsądne decyzje i nie naraża się na niebezpieczeństwo wynikające z pogody (np. nie stoi pod drzewem w czasie burzy, nie zdejmuje czapki w mroźną pogodę);

2) wie, o czym mówi osoba zapowiadająca pogodę w radiu i w telewizji, np. że będzie padał deszcz, śnieg, wiał wiatr; stosuje się do podawanych informacji na miarę swoich możliwości.

  1. Wychowanie dla poszanowania roślin i zwierząt.

Dziecko kończące wychowanie przedszkolne:

1) nazywa oraz wyróżnia rośliny i zwierzęta żyjące w różnych środowiskach przyrodniczych, np. na polu, na łące, w lesie;

2) wie, jakie warunki są potrzebne do rozwoju zwierząt (przestrzeń życiowa, bezpieczeństwo, pokarm) i wzrostu roślin (światło, temperatura, wilgotność);

3) potrafi wymienić zmiany zachodzące w życiu roślin i zwierząt w kolejnych porach roku; wie, w jaki sposób człowiek może je chronić i pomóc im, np. przetrwać zimę.

  1. Wspomaganie rozwoju intelektualnego dzieci wraz z edukacją matematyczną.

Dziecko kończące wychowanie przedszkolne:

1) liczy obiekty i odróżnia błędne liczenie od poprawnego;

2) dodaje i odejmuje w zakresie 10, pomagając sobie liczeniem na palcach lub na innych zbiorach zastępczych;

3) porównuje szacunkowo liczebności zbiorów; rozróżnia zbiory równoliczne i nierównoliczne;

4) zna cyfry od 0 do 9 i tworzy z nich liczby od 0 do 10 i więcej;

5) rozróżnia stronę lewą i prawą, określa kierunki i ustala położenie obiektów w stosunku do własnej osoby, a także w odniesieniu do innych obiektów;

6) wie, na czym polega pomiar długości i zna proste sposoby mierzenia: krokami, stopa za stopą;

7) zna stałe następstwo dni i nocy, pór roku, dni tygodnia, miesięcy w roku;

8) rozróżnia przedmioty, obiekty, kolory, podstawowe figury geometryczne i porównuje ich wielkości.

  1. Tworzenie warunków do doświadczeń językowych i komunikacyjnych w zakresie reprezentatywnej i komunikatywnej funkcji języka (ze szczególnym uwzględnieniem nabywania umiejętności czytania).

Dziecko kończące wychowanie przedszkolne:

1) potrafi określić kierunki oraz miejsca na kartce papieru, rozumie polecenia typu: narysuj kółko w lewym górnym rogu kartki, narysuj szlaczek, zaczynając od lewej strony kartki;

2) potrafi uważnie postrzegać (organizuje pole spostrzeżeniowe), aby rozpoznać i zapamiętać to, co jest przedstawione na obrazkach;

3) dysponuje sprawnością rąk oraz koordynacją wzrokowo-ruchową potrzebną do rysowania, wycinania i nauki pisania lub innymi zdolnościami i sprawnościami niezbędnymi do skutecznego komunikowania się z innymi;

4) słucha lub odbiera w innej dostępnej dla siebie formie komunikacji treść np. opowiadań, baśni i rozmawia o nich lub komunikuje się w inny, zrozumiały sposób, m.in. z wykorzystaniem języka migowego lub innych alternatywnych metod komunikacji; interesuje się książkami;

5) rozumie sens informacji podanych w formie uproszczonych rysunków oraz często stosowanych oznaczeń i symboli, np. w przedszkolu, na ulicy, na dworcu;

6) układa krótkie zdania, dzieli zdania na wyrazy, dzieli wyrazy na sylaby; wyodrębnia głoski w słowach o prostej budowie fonetycznej;

7) zna drukowane małe i wielkie litery (z wyłączeniem dwuznaków, zmiękczeń i liter oznaczających w języku polskim samogłoski nosowe);

8) interesuje się czytaniem; układa proste wyrazy z liter i potrafi je przeczytać; 9) interesuje się pisaniem; kreśli znaki literopodobne i podejmuje próby pisania; 10) rozumie znaczenie umiejętności czytania i pisania.

  1. Wychowanie rodzinne, obywatelskie i patriotyczne.

Dziecko kończące wychowanie przedszkolne:

1) wymienia imiona i nazwiska osób bliskich, wie, gdzie one pracują, czym się zajmują;

2) zna swoje prawa i obowiązki;

3) zna nazwę miejscowości, w której mieszka, zna ważniejsze instytucje i orientuje się w rolach społecznych pełnionych przez ważne osoby, np. policjanta, strażaka;

4) wie, jakiej jest narodowości, że mieszka w Polsce, a stolicą Polski jest Warszawa;

5) nazywa godło i flagę państwową, zna polski hymn i wie, że Polska należy do Unii Europejskiej; 6) wie, że wszyscy ludzie mają równe prawa.

  1. Przygotowanie dzieci do posługiwania się językiem obcym nowożytnym.

Dziecko kończące wychowanie przedszkolne:

1) uczestniczy w zabawach, np. muzycznych, ruchowych, plastycznych, konstrukcyjnych, teatralnych;

2) rozumie bardzo proste polecenia i reaguje na nie;

3) powtarza rymowanki, proste wierszyki i śpiewa piosenki w grupie;

4) rozumie ogólny sens krótkich historyjek opowiadanych lub czytanych, gdy są wspierane np. obrazkami, rekwizytami, ruchem, mimiką, gestami.

  1. Przygotowanie do posługiwania się językiem mniejszości narodowej lub etnicznej lub językiem regionalnym dzieci należących do mniejszości narodowych i etnicznych oraz społeczności posługującej się językiem regionalnym, o których mowa w ustawie z dnia 6 stycznia 2005 r. o mniejszościach narodowych i etnicznych oraz o języku regionalnym, w tym z uwzględnieniem potrzeb dzieci niesłyszących posługujących się językiem migowym.

Dziecko kończące wychowanie przedszkolne:

1) uczestniczy w zabawach prowadzonych w języku mniejszości narodowej, etnicznej lub języku regionalnym, w tym prowadzonych dla dzieci niesłyszących z wykorzystaniem np. języka migowego;

2) rozumie bardzo proste polecenia wydawane w języku mniejszości narodowej, etnicznej lub języku regionalnym i reaguje na nie;

3) powtarza rymowanki, proste wierszyki i śpiewa piosenki w grupie w języku mniejszości narodowej, etnicznej lub języku regionalnym;

4) rozumie ogólny sens krótkich historyjek opowiadanych lub czytanych w języku mniejszości narodowej, etnicznej lub języku regionalnym;

5) wie, do jakiej wspólnoty narodowej, etnicznej lub językowej należy; 6) zna godło swojej wspólnoty narodowej, etnicznej lub językowej.

Zalecane warunki i sposób realizacji

W trosce o prawidłowy rozwój psychoruchowy oraz przebieg wychowania i kształcenia dzieci w wieku przedszkolnym zaleca się następujące proporcje zagospodarowania czasu przebywania w przedszkolu oraz innej formie wychowania przedszkolnego, w rozliczeniu tygodniowym:

1) co najmniej jedną piątą czasu należy przeznaczyć na zabawę (w tym czasie dzieci bawią się swobodnie, przy niewielkim udziale nauczyciela);

2) co najmniej jedną piątą czasu (w przypadku młodszych dzieci – jedną czwartą czasu) dzieci spędzają w ogrodzie przedszkolnym, na boisku, w parku itp. (organizowane są tam gry i zabawy ruchowe, zajęcia sportowe, obserwacje przyrodnicze, prace gospodarcze, porządkowe i ogrodnicze itd.);

3) co najmniej jedną piątą czasu (w przypadku młodszych dzieci – nie więcej niż jedną piątą czasu) zajmują różnego typu zajęcia dydaktyczne, realizowane według programu wychowania przedszkolnego;

4) pozostały czas przeznacza się, odpowiednio do potrzeb, na realizację:

a) dowolnie wybranych przez nauczyciela czynności (z tym, że w tej puli czasu mieszczą się czynności opiekuńcze, samoobsługowe, organizacyjne),

b) pomocy psychologiczno-pedagogicznej,

c) zajęć rewalidacyjnych dla dzieci niepełnosprawnych.

Zadaniem nauczycieli jest prowadzenie obserwacji pedagogicznych mających na celu poznanie możliwości i potrzeb rozwojowych dzieci oraz dokumentowanie tych obserwacji.

Z początkiem roku szkolnego poprzedzającego rozpoczęcie przez dziecko nauki w klasie I szkoły podstawowej należy przeprowadzić analizę gotowości dziecka do podjęcia nauki w szkole (diagnoza przedszkolna). Celem takiej analizy jest zgromadzenie informacji, które mogą pomóc:

1) rodzicom w poznaniu stanu gotowości dziecka do podjęcia nauki w szkole podstawowej, aby mogli je w osiąganiu tej gotowości, odpowiednio do potrzeb, wspomagać;

2) nauczycielowi przedszkola oraz innej formy wychowania przedszkolnego przy opracowaniu indywidualnego programu wspomagania i korygowania rozwoju dziecka, który będzie realizowany w roku poprzedzającym rozpoczęcie nauki w szkole podstawowej, a w przypadku dziecka posiadającego orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego – zespołowi nauczycieli i specjalistów przy opracowywaniu lub modyfikowaniu indywidualnego programu edukacyjno-terapeutycznego;

3) pracownikom poradni psychologiczno-pedagogicznej przeprowadzającym, w razie potrzeby związanej ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi, pogłębioną diagnozę dziecka.

W wielu obszarach wychowania przedszkolnego występują treści edukacji zdrowotnej. Ze względu na dobro dzieci należy zadbać o kształtowanie ich świadomości zdrowotnej oraz nawyków dbania o własne zdrowie w codziennych sytuacjach w przedszkolu i w domu, w tym właściwych nawyków żywieniowych, współpracując w tym zakresie z rodzicami.

Przygotowanie dzieci do posługiwania się językiem obcym nowożytnym powinno być włączone w różne działania realizowane w ramach programu wychowania przedszkolnego i powinno odbywać się przede wszystkim w formie zabawy. Należy stworzyć warunki umożliwiające dzieciom osłuchanie się z językiem obcym w różnych sytuacjach życia codziennego. Może to zostać zrealizowane m.in. poprzez kierowanie do dzieci bardzo prostych poleceń w języku obcym w toku różnych zajęć i zabaw, wspólną lekturę książeczek dla dzieci w języku obcym, włączenie do zajęć rymowanek, prostych wierszyków, piosenek, materiałów audiowizualnych w języku obcym.

Dokonując wyboru języka obcego nowożytnego, do posługiwania się którym będą przygotowywane dzieci uczęszczające do przedszkola lub innej formy wychowania przedszkolnego, należy brać pod uwagę, jaki język obcy nowożytny jest nauczany w szkołach podstawowych na terenie danej gminy.

Realizację programu wychowania przedszkolnego, uwzględniającego podstawę programową wychowania przedszkolnego, w oddziale w przedszkolu lub w innej formie wychowania przedszkolnego, zależnie od czasu pracy oddziału lub innej formy wychowania przedszkolnego, powierza się jednemu lub dwóm nauczycielom. Prowadzenie zajęć lub części zajęć z zakresu kształtowania sprawności fizycznej dzieci, wychowania przez sztukę oraz przygotowania dzieci do posługiwania się językiem obcym nowożytnym można powierzyć innym nauczycielom posiadającym odpowiednie kwalifikacje określone w przepisach w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli niemających wyższego wykształcenia lub ukończonego zakładu kształcenia nauczycieli.

W trosce o jednolite oddziaływanie wychowawcze nauczyciele:

1) systematycznie informują rodziców o zadaniach wychowawczych i kształcących realizowanych w przedszkolu lub innej formie wychowania przedszkolnego, zapoznają rodziców z podstawą programową wychowania przedszkolnego i włączają ich do procesu nabywania przez dzieci wiadomości i umiejętności w niej określonych;

2) informują rodziców o sukcesach i kłopotach ich dzieci, a także włączają ich do wspierania osiągnięć rozwojowych dzieci i łagodzenia trudności, na jakie one natrafiają;

3) zachęcają rodziców do współdecydowania w sprawach przedszkola lub innej formy wychowania przedszkolnego, np. wspólnie organizują wydarzenia, w których biorą udział dzieci.

Rolą nauczyciela jest przygotowanie dziecka do podjęcia nauki w szkole podstawowej, z uwzględnieniem potrzeb dziecka, w tym potrzeby ruchu.

W celu przygotowania dzieci do podjęcia nauki w szkole podstawowej nauczyciele powinni znać podstawę programową kształcenia ogólnego dla szkół podstawowych w zakresie I etapu edukacyjnego.

Nasze programy

Przedszkole realizuje Podstawę programową wychowania przedszkolnego dla przedszkoli, oddziałów przedszkolnych w szkołach podstawowych oraz innych form wychowania przedszkolnego.

Program edukacji przedszkolnej wspomagający rozwój aktywności dzieci pt. „ Nasze przedszkole” Wydawnictwo MAC

Autorki: Małgorzata Kwaśniewska, Wiesława Żaba- Żabińska

W prezentowanym programie główny nacisk został położony na rozwój  aktywność dziecka w różnych obszarach: społecznym, językowym, poznawczym, artystycznym, ruchowym i zdrowotnym                     W każdym rodzaju aktywności został określony zakres treści edukacyjnych oraz numer obszaru edukacyjnego z podstawy programowej odpowiadający danemu rodzajowi aktywności dziecięcej. Struktura programu przedstawia się następująco:

Rodzaj aktywności

Zakres treści edukacyjnych

Numer obszaru edukacyjnego z podstawy programowej, odpowiadający aktywności dziecięcej

SPOŁECZNA

  • To ja
  • Nasze rodziny
  • Nasz grupa
  • Nasza miejscowość , nasz region
  • Jesteśmy Polakami
  • Jesteśmy członkami wspólnoty narodowej i etnicznej
  • Polska w Europie
  • Nasz Ziemia

1,2,15,17

JĘZYKOWA

  • Potrafimy słuchać
  • Mówimy wyraźnie
  • Opowiadamy
  • Interesujemy się książka
  • Uczymy się czytać
  • Przygotowujemy się do pisania
  • przygotowujemy się do nauki języka obcego
  • Poznajemy język mniejszości narodowej, etnicznej lub język regionalny

3,14,16,17

POZNAWCZA

  • Nasze zabawy i zainteresowania
  • Nasze zmysły
  • Ćwiczymy pamięć i koncentracje uwagi
  • Rozwijamy myślenie
  • Nasza edukacja matematyczna
  • Poznajemy przyrodę
  • Poznajemy świat

4,5,11,12,13

ARTYSTYCZNA

  • W świecie sztuki: muzyka, plastyka, literatura i czasopisma, teatr, film.
  • Nasz kontakt z technika
  • Jesteśmy artystami

7,8,9,10

RUCHOWA I ZDROWOTNA

  • Nasz rozwój fizyczny
  • Nasza sprawność ruchowa
  • Dbamy o nasze zdrowie
  • Żyjemy w zdrowym otoczeniu
  • Nasze bezpieczeństwo na co dzień

5,6

 

CELE OGÓLNE W POSZCZEGÓLNYCH OBSZARACH EDUKACYJNYCH

Aktywność społeczna

  • Kształtowanie umiejętności społecznych dzieci: porozumiewanie się z dziećmi i dorosłymi, zgodne funkcjonowanie w zabawie i sytuacjach zadaniowych
  • Kształtowanie czynności samoobsługowych, nawyków higienicznych i kulturalnych. Wdrażanie dzieci do utrzymania ładu i porządku.
  • Wychowanie rodzinne, obywatelski i patriotyczne
  • Przygotowanie do posługiwania się językiem mniejszości narodowych lub etnicznych lub językiem regionalnym dzieci należących do mniejszości narodowych i etnicznych

Aktywność językowa

  • Wspomaganie rozwoju mowy oraz innych umiejętności komunikacyjnych dziecka
  • Tworzenie warunków do doświadczeń językowych i komunikacyjnych w zakresie reprezentatywnej i komunikatywnej funkcji języka ( ze szczególnym uwzględnieniem nabywania umiejętności czytania)
  • Przygotowanie dzieci di posługiwania się językiem obcym nowożytnym
  • Przygotowanie do posługiwania się językiem mniejszości narodowych lub etnicznych lub językiem regionalnym dzieci należących do mniejszości narodowych i etnicznych oraz społeczności posługujących się językiem regionalnym

Aktywność poznawcza

  • Wspieranie dzieci w rozwijaniu czynności intelektualnych, które stosują w poznawaniu i rozumieniu siebie i swojego otoczenia
  • Pomaganie dzieciom w rozumieniu istoty zjawisk atmosferycznych i unikaniu zagrożeń
  • Wychowanie dla poszanowania roślin i zwierząt
  • Wspomaganie rozwoju intelektualnego dzieci wraz z  edukacją matematyczną

Aktywność artystyczna

  • Wychowanie przez sztukę – dziecko widzem i aktorem
  • wychowanie przez sztukę – muzyka: różne formy aktywności muzyczno- ruchowej ( śpiew, gra, taniec)
  • Wychowanie przez sztukę różne formy plastyczne
  • Wspomaganie rozwoju intelektualnego dzieci poprzez zabawy konstrukcyjne, budzenie zainteresowań technicznych

Aktywność ruchowa i zdrowotna

  • Wychowanie zdrowotne i kształtowanie sprawności fizycznej dzieci
  • Wdrażanie dzieci do dbałości o bezpieczeństwo własne i innych

Szczegółowe cele edukacyjne w poszczególnych obszarach edukacyjnych zostały zawarte w Podstawie programowej wychowania przedszkolnego.


Program wychowawczy przedszkola „Wychowanie do wartości”.

Realizowany przez przedszkole  „Program Wychowawczy”  jest   zgodny z podstawą programową wychowania przedszkolnego i  ściśle skorelowany z Programem edukacji  przedszkolnej „Nasze przedszkole” Małgorzaty Kwaśniewskiej, W. Żaby- Żabińskiej, wydawnictwa MAC Edukacja.

Nadrzędnym celem programu jest stwarzanie warunków do pełnego rozwoju osobowego każdego z naszych wychowanków, zgodnego z ich wrodzonym potencjałem i możliwościami w relacjach ze środowiskiem społeczno- kulturowym i przyrodniczym.

Główne cele programu to:  

  • wprowadzanie dzieci w system ogólnoludzkich wartości moralnych,
  • budowanie zachowań kulturowych i społecznie akceptowanych

Treści edukacyjne programu wychowawczego:

  • „Wychowanie do wartości”
  • „Umiem funkcjonować w grupie”,
  • „Jestem dobrym kolegą”,
  • „Dbam o swoje bezpieczeństwo”,
  • „Jestem kulturalny”,
  • „Szanuję swoją rodzinę”,
  • „Jestem dobrym Polakiem”
  • „Dbam o swoje zdrowie”

zawierają akceptowane normy postępowania oraz przykładowe sposoby realizacji, z  zakresem dostosowań do każdej grupy wiekowej.

Wszystkie zajęcia w przedszkolu uwzględniają założenia programu wychowawczego. Nauczyciele dostosowują przekazywanie wiedzy oraz kształtowanie umiejętności i postaw wychowanków do odpowiedniej w tym wieku aktywności dzieci.  Umożliwiają poznawanie świata, inspirują do wyrażania własnych myśli i przeżyć, rozbudzają ciekawość poznawczą i motywację do dalszej edukacji.

Realizując program wychowawczy przedszkola wykorzystujemy elementy wielu atrakcyjnych form i metod wspierających aktywność, samodzielność, zachęcających do twórczych poszukiwań, pozwalających na ukazaniu zalet i walorów każdego dziecka.

Dzieci potrzebują precyzyjnego określenia, co jest dozwolone, a czego nie wolno.  W każdej grupie wprowadzono Kodeks przedszkolaka”, który zarówno wspiera i motywuje do przestrzegania obowiązujących norm i zasad w społeczności przedszkolnej. Skutecznym środkiem wychowania są nagrody i pochwały. Mają one wartość zachęcającą a zarazem motywującą  każde dziecko do jak najlepszej pracy.

W grupach realizujemy  dziecięcy kodeks zachowań, który mówi, jak  dzieci powinny się zachowywać i postępować, a czego nie mogą robić.

Rodzina i przedszkole to dwa ważne środowiska wychowawcze dziecka mające decydujący wpływ na prawidłowy jego rozwój. Współdziałanie nauczycieli i rodziców jest jednym z istotnych czynników prawidłowego procesu wychowawczego. Wpływa zarówno na postępy dzieci w nauce, jak i w zachowaniu. Daje też szansę ciągłego doskonalenia się nauczycieli i rodziców jako wychowawców odpowiedzialnych za wielostronny rozwój dzieci. Skuteczność tego oddziaływania uwarunkowana jest wzajemnym i ścisłym współdziałaniem. Dlatego wychowawcy dążą do ujednolicenia oddziaływań dydaktyczno-wychowawczych na płaszczyźnie przedszkole-dom oraz do pełnej współpracy rodziców z placówką.

Pragniemy, aby rezultatem naszej pracy wychowawczej była dziecięca świadomość swojej wartości i indywidualności. Chcemy, aby każde dziecko rozumiało i respektowało zasady współżycia i współdziałania z innymi ludźmi. Aby nie obawiało się wyrażać swoich emocji, ale szanowało także odczucia i odmienność innych. Naszym priorytetem jest wpojenie każdemu dziecku istoty tolerancji, otwartości i wrażliwości na otaczający je świat.


PROGRAM ADAPTACYJNY

System wsparcia dzieci w okresie adaptacji do warunków przedszkola: ,, Adaptacja dziecka w środowisku przedszkolnym” ,,WSPARCIE NA STARCIE”

Temat działania:  Nauczyciele i rodzice partnerami w trudnym okresie adaptacji dziecka w przedszkolu.

Cele działania:

  • ułatwienie i złagodzenie dzieciom startu przedszkolnego;
  • obniżenie lęku dzieci przed rozstaniem z rodzicami, a także obniżenie lęku rodziców związanego z koniecznością oddania dziecka pod opiekę personelu przedszkola;
  • skrócenie czasu adaptacji dziecka do przedszkola;
  • integracja ze środowiskiem przedszkolnym;
  • uświadomienie rodzicom potrzeb emocjonalnych dziecka;
  • nawiązanie więzi emocjonalnej między dzieckiem a nauczycielami i innymi dziećmi;
  • pozytywne nastawienie rodziców do sytuacji przedszkolnej
  • wzmacnianie więzi  uczuciowej ze środowiskiem przedszkolnym ( nauczycielami , rówieśnikami )
  • zmniejszenie u dzieci trudnych napięć emocjonalnych w pierwszych kontaktach
    z przedszkolem
  •  motywowanie dzieci do podejmowanie działań i zachowań sprzyjających
    w integrowaniu się z przedszkolem
  • nawiązanie bliskiego, serdecznego kontaktu w relacjach:  
    nauczyciel – dziecko, nauczyciel – rodzic,
  • nabywanie prze dziecko poczucia własnej wartości,
  •  motywowanie rodziców oraz pracowników przedszkola do zapewnienia optymalnych warunków do łatwej adaptacji,
  • zapoznanie rodziców z bazą i zasobami przedszkola , jego organizacją pracy,
  • integracja rodziców z przedszkolem w calu ułatwienia lepszej współpracy,
  • poznanie oczekiwań rodziców wobec przedszkola,
  • psychoedukacja rodziców w zakresie zaspokajania potrzeb dziecka jako warunku prawidłowego jego rozwoju.

Opis działania:

Pierwsze dni w przedszkolu to szczególny okres w życiu dziecka i jego rodziców.
Nowy przedszkolak musi się oswoić z nowym miejscem, wychowawcami oraz innymi dziećmi, a rodzic przezwyciężyć własny lęk o to, jak dziecko poradzi sobie w sytuacji rozłąki. Dla dziecka, które dotąd nie rozstawało się na dłużej z rodzicami lub nie miało kontaktu z innymi dorosłymi oraz większą liczbą równolatków, adaptacja do nowej sytuacji może być trudna. Kontakty społeczne i doświadczenia dziecka z innymi ludźmi mają duże znaczenie w poznaniu rzeczywistości. Przy przekraczaniu „progu przedszkola” poznawcze wymagania nowej sytuacji przekraczają kompetencje dziecka, w związku z tym działają czynniki burzące jego emocjonalny spokój. Dziecko znajduje się w sytuacji stresu, z dużym napięciem emocjonalnym. Dziecko 3 letnie rozpoczynające przygodę z przedszkolem potrzebuje w tym czasie spokojnej i stałej troski, aby mogło wykształcić w sobie poczucie bezpieczeństwa. Jeżeli warunki zostaną spełnione dziecko nabiera zaufania do świata i nadziei na przyszłość. Adoptuje się dobrze, ponieważ akceptuje nowe osoby, zarówno rówieśników jak i panie nauczycielki, gdyż odbiera te osoby jako bezpieczne.
Jeżeli dziecko we wczesnym okresie życia miało zaburzone kontakty z matką i bliskimi, świat może jawić się jako potencjalne zagrożenie. Dziecko będzie podejrzliwe, z brakiem poczucia bezpieczeństwa, pełne obaw o przyszłość. Dlatego trzeba przygotować dziecko do przedszkola już wcześniej.

W związku z tym w marcu każdego roku psycholog bierze czynny udział w organizowanym „Dniu otwartym przedszkola”, w którym organizujemy zajęcia i zabawy dla dzieci, których rodzice pragną zapisać do przedszkola. Tego dnia rodzice i dzieci poznają przedszkole, sale zabaw i inne pomieszczenia, aktywnie uczestniczą w prowadzonych zajęciach dydaktycznych, biorą udział w zabawach swobodnych wspólnie z przedszkolakami, uczestniczą jako widzowie w przedstawieniach teatralnych w wykonaniu starszych grup. Istnieje również możliwość skorzystania z porad specjalistów, pracujących w przedszkolu, w tym również z psychologiem, celem uzyskania wskazówek, dotyczących profilaktyki lęku separacyjnego oraz potrzeb psychofizycznych małego dziecka.

Aby ułatwić dzieciom start przedszkolny a tym samym ukierunkować działania rodziców, każdego roku na początku września organizujemy spotkania z rodzicami dzieci nowoprzyjętych, którzy stanowią ważną cześć całego procesu adaptacyjnego, włączając się w przystosowanie dziecka do nowego środowiska. Podczas tego rodzaju spotkań psycholog przedstawia rodzicom rady i wskazówki dotyczące właściwego przygotowania dzieci do przedszkola. Rady i wskazówki mają ułatwić dzieciom start a rodzicom wyrobić zaufanie względem pracowników przedszkola.

Psycholog również towarzyszy rodzicom i ich pociechom pod czas zajęć adaptacyjnych dla dzieci nowoprzyjętych i rodziców. To okazja do zabawy i wspólnego poznawania nowego miejsca. Podczas spotkań rodzice mogą dowiedzieć się więcej o pracy przedszkola, a także poinformować przyszłych wychowawców dziecka o jego przyzwyczajeniach, upodobaniach i problemach zdrowotnych. Dziecko podczas takich zajęć nabierze więcej pewności i poczuje się bezpiecznej w nowym środowisku. To bardzo dobra możliwość by poznać inne przedszkolaki i nauczycieli pracujących w przedszkolu. Celem zajęć adaptacyjnych jest oswojenie dziecka z nowym miejscem w przyjaznej i bezpiecznej atmosferze, pod okiem rodzica. Dziecko poznaje budynek przedszkola oraz zabawy ruchowe, plastyczne i muzyczne, w których będzie uczestniczyć w trakcie przedszkolnych zajęć.

Adaptacja dziecka do przedszkola jest to sytuacja wzbudzająca silne emocje. Dziecko czuje się wyrwane z rodzinnego układu, który gwarantuje mu poczucie stabilności, bezpieczeństwa i rozumienie tego co się dzieje wokół niego. Z dnia na dzień zostaje wprowadzone w nieznane środowisko: nowe otoczenie, przestrzeń, osoby. A to jest konsekwencją tego, że dziecko nie jest w stanie kontrolować sytuacji i odczuwa ją jako zagrożenie. Dzieci na nowe sytuacje reagują: płaczem, wycofaniem, zaburzeniem funkcjonowania, które może prowadzić do lęku a nawet urazu. Dlatego też ważne jest by moment przekroczenia progu dom – przedszkole przebiegał najłagodniej w atmosferze bezpieczeństwa i otworzenia na potrzeby dziecka.
Żeby proces adaptacyjny dziecka do przedszkola przebiegał sprawnie musi zaistnieć ścisła współpraca pomiędzy rodzicami a pracownikami przedszkola. Ich wspólny wysiłek ułatwi dzieciom przystosowanie się do nowego środowiska. Mając na uwadze dobro dziecka rozpoczynającego edukację przedszkolną  psycholog wspólnie z nauczycielkami z naszej placówki postanowiły podjąć działania w tym zakresie opracowując program adaptacyjny dzieci nowoprzyjętych do przedszkola „ Wsparcie na starcie”.

„Wsparcie na starcie” - to program, który powstał dla potrzeb naszej placówki. Głównym celem programu jest „Tworzenie dzieciom warunków do łatwej adaptacji w przedszkolu”.

Treści programowe programu koncentrują się na problemach związanych z :

  1. Poznaniem i rozumieniem siebie ( własnym dziecka ) i świata.
  2. Nabywaniem umiejętności w toku działalności praktycznej.
  3. Odnajdywaniem miejsca w grupie.
  4. Budowaniem systemu wartości

To wszystko jest możliwe do zrealizowania w solidnej, systematycznej pracy nauczycieli i specjalistów z dziećmi, wspieranej pełną akceptacją i wsparciem rodziców ( opiekunów ) dzieci. Dla rodziców (opiekunów) dzieci uczęszczających do naszego przedszkola powstała Grupa Wsparcia, która jest prowadzona przez psychologa, logopedę, pedagoga oraz nauczycieli z naszego przedszkola. Dużo tematów, poruszanych na spotkaniach grupy wsparcia, dotyczy właśnie adaptacji dziecka do nowych warunków społecznych (przedszkola, a później, również, i szkoły), profilaktyki i łagodzenia objawów lęku separacyjnego, trudnych zachowań i aktualnych potrzeb psychofizycznych dzieci w różnym wieku. Ogromna rola w tej kwestii przypada na okres pierwszego kontaktu z grupą rówieśniczą, zaspokojeniu podstawowego, pierwszego poczucia bezpieczeństwa w zakresie kontaktów społecznych.

Uwieńczeniem całego procesu adaptacyjnego naszych wychowanków jest uroczyste „Pasowanie na Przedszkolaków”, które odbywa się kiedy kończy się okres adaptacyjny dzieci. Jest to uroczystość wzniosła, niezwykle ważna dla wszystkich, w której uczestniczą dzieci, rodzice, nauczyciele, specjaliści, a ceremonii pasowania dokonuje sam dyrektor.

Plan pracy przedszkola

PLAN PRACY PRZEDSZKOLA NA ROK SZKOLNY 2019/2020

Zadanie I

,,Dzielny nasz przedszkolak wie, co to są 'EMOCJE'”

Cele:

  1. Budowanie wrażliwości emocjonalnej i kształtowanie tożsamości dziecka.
  2. Kształtowanie pozytywnego obrazu samego siebie.
  3. Poznanie własnych praw i obowiązków.
  4. Wdrażanie do zachowań akceptowanych społecznie.
  5. Rozwijanie zmysłów i zdolności plastycznych dzieci.
  6. Kształcenie umiejętności wyrażania własnych emocji w zabawie, pracach plastycznych i innych formach aktywności.

Opracowała: Natalia Stępień

L.p.

Działania i sposoby realizacji zadania

Osoby odpowiedzialne

Monitorowanie zadania

Termin

1.

Rozwijanie sfery emocjonalno – społecznej u dzieci poprzez wykorzystanie różnorodnych form, metod i środków – zabawy i ćwiczenia psychoedukacyjne, doświadczenie i omawianie emocji w różnorodnych sytuacjach społecznych i interakcjach.

Nauczycielki w grupach

Psycholog

Dzienniki zajęć Plany miesięczne

cały rok

2.

Systematyczne tworzenie warunków sprzyjających spontanicznej
i zorganizowanej aktywności emocjonalno - artystycznej:

- aranżacja kącików tematycznych zgodnie ze stanem emocjonalnym,
zainteresowaniami i potrzebami  dzieci.

- prowadzenie przez dzieci  ,,Tablicy emocji”.

- stosowanie różnorodnych pomocy, rekwizytów, dekoracji do zajęć, zabaw
i innych form pracy

Nauczycielki w grupach

Dzienniki zajęć Plany miesięczne

cały rok

3.

Organizowanie działań zmierzających dopoznania każdego dziecka:

- prowadzenie systematycznej obserwacji dzieci we współpracy z psycholog
i specjalistami w placówce

- podejmowanie celowych działań psychologiczno-pedagogicznych
zmierzających do eliminacji zachowań niepożądanych

- prowadzenie sondażu wśród dzieci na temat ich samopoczucia, preferencji
zabaw, kolegów (np. kalendarze nastrojów dzieci, wywiad z dzieckiem).

Nauczycielki w grupach,

Specjaliści

Dzienniki zajęć Plany miesięczne

cały rok

4.

Udział dzieci w konkursach plastycznych, recytatorskich, przeglądach teatralnych i festiwalach. Rozmowy na temat towarzyszących emocji, pokonanie tremy, nauka umiejętności społecznych po za przedszkolem i domem rodzinnym, nauka przeżywania porażki i sukcesu, rozwój empatii i pozytywnego obrazu siebie. ,,Hartowanie” emocjonalne. Rozwój społeczny.

Nauczycielki grup starszych

Dzienniki zajęć Plany miesięczne Zdjęcia na profilu przedszkola

cały rok wg harmonogramu

5.

Organizacja uroczystości przedszkolnych wzmacniających więzi emocjonalnych z rodziną, nauczycielami, kolegami z przedszkola: uroczystości okolicznościowe, przedstawienia, zabawy, piknik rodzinny

Nauczycielki w grupach

Dzienniki zajęć Plany miesięczne Zdjęcia profilu przedszkola

cały rok

6.

Aranżowanie sytuacji wychowawczych, wprowadzających dziecko
w świat wartości społecznych

- opracowywanie i stosowanie kontraktów do zasad współżycia w grupie –
KODEKS PRZEDSZKOLAKA

- dostarczanie wzorów właściwego zachowania się, modelowanie
i pozytywne wzmacnianie akceptowanych i pożądanych zachowań.

- ukazywanie przykładów z literatury, filmów, bajek itp.

Nauczycielki w grupach

Dzienniki zajęć Plany miesięczne

cały rok

7.

Rozwijanie wyobraźni każdego dziecka, kształtowanie poczucia sprawczości, rozwijanie umiejętności wyrażania swoich uczuć za pomocą różnych form plastycznych (sensoplastyka): warsztaty sensoplastyczne

- Zorganizowanie wystaw i kiermaszy z wytworami, które są wyrazem ekspresji emocjonalnej dzieci i efektem warsztatów

Nauczycielki w grupach

Psycholog

Dzienniki zajęć Plany miesięczne Zdjęcia na profilu przedszkola

cały rok
1 raz każda grupa

8.

Bajkoterapia – czytanie dzieciom bajek terapeutycznych, które porządkują uczucia i pomagają w przezwyciężaniu lęków

Nauczycielki w grupach

Dzienniki zajęć Plany miesięczne

cały rok

9.

Przygotowanie i prezentacja teatrzyku pt. „Emotikonki”

Nauczycielki 5 i 6-latków

Dzienniki zajęć Plany  Zdjęcia na profilu przedszkola

Kwiecień 2020

Plan rozwijania kompetencji emocjonalnych u dzieci w wieku przedszkolnym
„Kolorowe Emocje”

Plan rozwijania inteligencji emocjonalnej u dzieci w wieku przedszkolnym

Nazwa: „Kolorowe Emocje”

Adresaci: dzieci w wieku 3-6 lat

Czas realizacji: 4 lata

Wstęp

Wspierając rozwój dzieci, koncentrujemy się często na funkcjach poznawczych, sferze motoryki małej i dużej, percepcji wzrokowej, rozwoju mowy, pomijając jednocześnie rozwój społeczny i emocjonalny dzieci, który jest co najmniej równie ważny, jak zdolności poznawcze. Świadomość własnych emocji, umiejętność radzenia sobie z nimi, a także zdolność dostrzegania emocji u innych ludzi przyczyniają się do rozwijania pozytywnych relacji społecznych, a także wpływają na jakość życia jednostki. Brak umiejętności radzenia sobie z emocjami, takimi jak lęk, złość albo smutek mogą stanowić podłoże do rozwoju zaburzeń psychicznych u dzieci, a także wśród osób dorosłych. Jeśli chcemy wychować dzieci na dobrze funkcjonujących dorosłych, konieczne jest wspieranie ich rozwoju emocjonalnego i kształtowanie odpowiednich postaw społecznych. Inteligencja emocjonalna jest pewnego rodzaju metazdolnością, która umożliwia korzystanie z innych posiadanych przez człowieka zdolności, włącznie z możliwościami intelektualnymi. Umiejętność panowania nad emocjami może wpływać na radzenie sobie z trudnościami, a także na odniesienie sukcesu w życiu zawodowym i prywatnym.

Założenia

U podstaw planu pracy leży założenie, że zdolności emocjonalne i społeczne mogą być rozwijane u dzieci w podobny sposób, jak zdolności poznawcze. Podejmowanie oddziaływań w celu stymulowania rozwoju społeczno-emocjonalnego u dzieci przyczynia się do zwiększenia ich kompetencji w sferze radzenia sobie z emocjami, a także wpływa na pozytywne funkcjonowanie w relacjach z innymi ludźmi.
Inteligencja emocjonalna jest definiowana jako „zdolność rozpoznawania przez nas naszych własnych uczuć i uczuć innych, zdolność motywowania się i kierowania emocjami zarówno naszymi własnymi, jak i osób, z którymi łączą nas jakieś więzi”. Na inteligencję emocjonalną składają się zarówno umiejętności emocjonalne, jak zdolności społeczne. Naukowcy wyróżnia następujące elementy inteligencji emocjonalnej: samoświadomość, samokontrolę, motywację rozumianą jako kierowanie się własnymi preferencjami w wyznaczaniu celów i wytrwałe dążenie do nich, empatię oraz umiejętności społeczne. W ramach umiejętności społecznych wyróżnione zostają: dobre panowanie nad emocjami w relacjach z innymi, a także zdolność podtrzymywania relacji i rozwiązywania sytuacji problemowych. Metody oddziaływań zostaną zaplanowane w odniesieniu do poszczególnych elementów inteligencji emocjonalnej, takich jak: świadomość emocji, samokontrola emocjonalna, zdolność empatii, umiejętność współdziałania z innymi ludźmi.
Emocje są nieodłącznym elementem naszego życia, pełnią funkcję informacyjną, określając nasz stosunek do otaczającego świata. W sytuacji braku odpowiednich kompetencji nieadekwatne bądź nadmiernie nasilone emocje mogą przeszkadzać w codziennym funkcjonowaniu lub zaburzać relacje z innymi ludźmi. Działania psychoedukacyjne i terapeutyczne, podejmowane wobec dzieci agresywnych, depresyjnych lub lękowych umożliwiają obniżenie poziomu emocji i kształtowanie sposobów radzenia sobie z emocjami.  Główny wpływ na rozwój społeczno-emocjonalny dzieci ma środowisko rodzinne. Rodzice jako osoby znaczące stanowią wzór postaw społecznych, a także model okazywania emocji oraz radzenia sobie z nimi. Wspomaganie rodziców w zakresie kształtowania u dzieci odpowiednich zachowań społecznych oraz umiejętności radzenia sobie w trudnych sytuacjach może mieć pozytywny wpływ na zwiększanie się tego rodzaju kompetencji u dzieci. Również środowisko edukacyjne, takie jak szkoły i przedszkola, może wpływać na kształtowanie odpowiednich postaw u dzieci i wspomagać ich rozwój emocjonalny. Niezbędnym elementem pracy w kierunku rozwijania inteligencji emocjonalnej u dzieci jest edukacja rodziców i nauczycieli w zakresie rozwijania umiejętności emocjonalno - społecznych u najmłodszych. Praca w zakresie kształtowania umiejętności społecznych i emocjonalnych powinna stanowić element programów nauczania, celem rozwijania zdolności niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania w społeczeństwie.
Plan pracy jest długoterminowy. Obejmuje dzieci, nauczycieli i rodziców.
W pierwszej kolejności ma za zadanie zapoznanie z tematem i uświadomienie potrzeby znajomości mechanizmów psychicznych, a w dalszej zdobywanie umiejętności kierowania tymi mechanizmami.
Skupiamy się na osiąganiu jak najlepszych wyników, brakuje nam czasu na życie rodzinne, zwykłą rozmowę czy po prostu bycie ze sobą. Żyjemy w czasach zabiegania i chaosu. Tym sposobem telewizja a przede wszystkim Internet są niejednokrotnie „rodzicami zastępczymi” naszych pociech. Dzisiaj nie ma czasu na wychowanie, często tę należność przenosi się na nauczycieli. Wydaje się, że jest to wychowanie wystarczające do prawidłowego funkcjonowania i rozwoju, gdy tym czasem jest to kropla w morzu. Takie podejście do wychowania i brak świadomości działania niektórych mechanizmów w naszej psychice przyczynia się do wielu zaburzeń, niestety zaczyna się to już na początku naszego życia, gdy organizm małego dziecka wchłania wszystko co napotka na swojej drodze, niekoniecznie są to rzeczy dobre. Jednym z elementów, na który chcemy zwrócić uwagę jest profilaktyka zdrowia, przede wszystkim psychicznego. Edukacja jest ważna, ale sama inteligencja nie przynosi w życiu oczekiwanych wyników. Często zdarza się, że osoby o bogatej, czasem ponad przeciętnej inteligencji nie dają sobie rady w życiu społecznym,
czy też nie potrafią podołać obowiązkom w podjętej przez siebie pracy. Dopiero znajomość mechanizmów psychicznych i umiejętność kierowania nimi przyczynia się do poprawienia życiowych warunków. Jednym słowem, sukces w życiu zależy nie tylko od intelektu, lecz od umiejętności kierowania emocjami, o które należy dbać i rozwijać już w zalążku.

Cel ogólny:

  • Stymulowanie rozwoju społeczno-emocjonalnego dzieci w wieku przedszkolnym;
  • Poszerzanie wiedzy rodziców i nauczycieli w zakresie rozwoju społeczno-emocjonalnego dzieci;

Cele szczegółowe:

  • Kształtowanie umiejętności rozpoznawania, nazywania i rozróżniania emocji;
  • Rozwijanie zdolności empatii, umiejętności przyjmowania perspektywy innych osób;
  • Kształtowanie umiejętności radzenia sobie z emocjami;
  • Kształtowanie umiejętności rozwiązywania problemów;
  • Wspomaganie rozwoju pozytywnych zachowań społecznych;
  • Kształtowanie poczucia własnej wartości i silnej osobowości;
  • Rozwijanie słownictwa określającego różne stany emocjonalne i uczuciowe np.: zadowolenie, smutek, szczęście, złość, przykrość, odwaga, zdziwienie itp
  • Umiejętność nawiązywania i utrzymywania pozytywnych relacji z innymi;
  • Kształtowanie prospołecznych postaw, eliminowanie aspołecznych zachowań;
  • Rozwijanie umiejętności radzenia sobie z problemami emocjonalnymi dzieci u rodziców oraz nauczycieli;
  • Dostarczanie materiałów psychoedukacyjnych dla rodziców i nauczycieli z zakresu rozwoju emocjonalnego dzieci;

Formy pracy:

  • Zajęcia grupowe dla dzieci
  • Zajęcia indywidualne z dziećmi (według potrzeb)
  • Szkolenia dla nauczycieli
  • Przygotowanie materiałów psychoedukacyjnych
  • Warsztaty i konferencje dla rodziców
  • Rozmowy indywidualne z rodzicami
  • Prezentacje multimedialne

Metody pracy:

  • Bajki psychoterapeutyczne
  • Techniki relaksacyjne (program E.Snell „Uważność i spokój żabki”, bajki relaksacyjne)
  • Techniki wyobrażeniowe
  • Pogadanka, rozmowa, opowiadanie
  • Burza mózgów
  • Odgrywanie ról, drama
  • Techniki plastyczne (rysunki, plakaty)
  • Obrazki, ilustracje, historyjki obrazkowe
  • Zabawy ruchowe
  • Gry dydaktyczne
  • Gry i zabawy zespołowe: gry matematyczne, zabawy plastyczne, ruchowe
  • Filmy

Cele szczegółowe i sposoby realizacji:     

  1. Kształtowanie umiejętności rozpoznawania, nazywania i rozróżniania emocji:
  • Umożliwienie dzieciom odkrywania i wyrażania emocji;
  • Zwrócenie uwagi dzieci na rolę emocji i na to co emocje za sobą niosą;
  • Kształtowanie umiejętności rozpoznawania własnych emocji;
  • Rozróżnianie podstawowych emocji, takich jak radość, smutek, złość, strach, wstręt, wstyd;
  • Rozróżnianie emocji i uczuć przyjemnych i nieprzyjemnych;
  • Naśladowanie wyrazów mimicznych poszczególnych emocji (Jak wyglądam, kiedy…?);
  • Wyrażanie własnych emocji – Jestem zły, kiedy…, Jestem szczęśliwy, kiedy….;
  • Przedstawianie swoich emocji i uczuć, używając charakterystycznych dla dziecka form wyrazu (różne formy aktywności: plastyczne, mimika, mowa ciała, postawa);
  • Modelowanie wyrażania emocji podczas codziennych zajęć z dziećmi.
  1. Rozwijanie zdolności empatii:
  • Identyfikowanie emocji u innych osób na podstawie sygnałów niewerbalnych, zachowania;(obrazki, zdjęcia);
  • Identyfikowanie emocji na podstawie sytuacji, w jakich się pojawiają (Dlaczego ktoś czuje się w ten sposób?);
  • Empatyczne reagowanie na emocje oraz potrzeby  innych osób;
  • Nauka szacunku emocji oraz potrzeb swoich i innych osób;
  • Rozwijanie umiejętności wykorzystania empatii    w relacjach rówieśniczych
    i zabawach integracyjnych.
  1. Rozwijanie zdolności radzenia sobie z emocjami:
  • Nauka radzenia sobie ze złością – opracowywanie kodeksu złości, wskazanie konstruktywnych sposobów radzenia sobie ze złością;
  • Nauka radzenia sobie ze strachem – psychoedukacja na temat lęku, wskazanie konstruktywnych sposobów radzenia sobie z lękiem;
  • Nauka radzenia sobie ze smutkiem – wskazanie na sposoby poprawy nastroju
    (Co mogę zrobić, żeby poczuć się lepiej?);
  • Ćwiczenia relaksacyjne, nauka atorelaksacji;
  • Uczenie dzieci panowania nad nieprzyjemną emocją, np. podczas czekania na własną kolej w zabawie lub podczas gry zespołowej i innej sytuacji;
  • Uczenie dzieci odpowiedzialności za słowa i czyny;
  • Przeciwdziałanie symptomom zachowań agresywnych;
  1. Kształtowanie umiejętności rozwiązywania problemów interpersonalnych:
  • Analiza problemów interpersonalnych – ćwiczenie przyjmowania perspektywy innych osób (scenki dramowe, bajki, ilustracje z sytuacjami);
  • Nauka strategii rozwiązywania problemów – poszukiwanie możliwych rozwiązań, wybór najlepszego rozwiązania;
  • Ćwiczenie zdobytych umiejętności w praktyce;
  • Nauka podejmowania odpowiedzialności za własne postępowanie;
  • Wyrażanie szacunku wobec innych osób;
  • Współdziałanie z dziećmi w zabawie, pracach użytkowych, zadaniach zespołowych
    i innych sytuacjach dnia codziennego;
  • Rozbudzanie poczucia wspólnoty z grupą rówieśniczą;
  • Dostrzeganie wartości wspólnej pracy i wspólnego sukcesu;
  • Minimalizowanie stanów napięcia w grupie;
  • Uświadamianie dzieciom konsekwencji zachowań agresywnych;
  • Kształtowanie postawy solidarności w grupie;
  • Tworzenie pozytywnych kontaktów społecznych w grupie;
  • Dowartościowanie dzieci o niskiej samoocenie;
  • Kształtowanie umiejętności rozwiązywania problemów w rodzinie (podział obowiązków).
  1. Wspomaganie rozwoju pozytywnych zachowań społecznych:
  • Rozróżnianie pozytywnych i negatywnych zachowań społecznych;
  • Systematyczne wzmacnianie pozytywnych postaw i zachowań społecznych  podczas codziennych zajęć w grupach;
  • Reagowanie na występujące podczas codziennych zajęć w grupach zachowania niepożądane – dyskusja, omówienie sytuacji, nazywanie pojawiających się emocji, wskazywanie skutków danego zachowania;
  • Wdrażanie do komunikowania własnych potrzeb i emocji;
  • Rozmowy na temat „słów, które ranią”;
  • Uważne słuchanie współrówieśników;
  • Przestrzeganie zasad i reguł obowiązujących w grupie;
  • Przypomnienie zasad dobrego wychowania, ćwiczenie kulturalnych zachowań;
  • Systematyczne odwoływanie się do kodeksów dobrego zachowania w grupie;
  • Rozwijanie umiejętności współpracy;
  • Wzmacnianie pożądanych zachowań w relacjach rówieśniczych;
  • Używanie zwrotów grzecznościowych podczas powitania, pożegnania, sytuacji wymagającej przeproszenia i przyjęcia konsekwencji swojego zachowania;
  • Poznawanie wartości takich jak: miłość, dobro, radość, koleżeństwo, szacunek, przyjaźń, sprawiedliwość, cierpliwość, obowiązkowość,  pracowitość;
  • Dbanie o bezpieczeństwo własne i innych;
  • Wdrażanie do dostrzegania potrzeb innych ludzi i niesienia pomocy potrzebującym;
  • Odnoszenie się z szacunkiem i zrozumieniem do słabszych, starszych i niepełnosprawnych;
  • Rozwijanie postawy tolerancji;
  • Rozwijanie umiejętności współzawodnictwa (wspólna zabawa, a nie rywalizacja).
  1. Rozwijanie poczucia własnej wartości:
  • Poznawanie własnej indywidualności;
  • Kształtowanie umiejętności dostrzegania różnic i podobieństw pomiędzy mną a innymi;
  • Wzmacnianie mocnych stron dzieci, wskazywanie na możliwości ich wykorzystania;
  • Rozwijanie samodzielności, czynności samoobsługowych;
  • Rozwijanie umiejętności dokonywania autoprezentacji i samooceny, a także prezentacji własnej pracy;
  • Wskazywanie na rolę każdej jednostki dla funkcjonowania całej grupy (jestem ważną częścią grupy);
  • Kształtowanie umiejętności wypowiadania własnego zdania i otwartości na poglądy innych.
  1. Rozwijanie umiejętności radzenia sobie z problemami emocjonalnymi dzieci przez
    rodziców oraz nauczycieli:
  • Szkolenia dla nauczycieli w zakresie radzenia sobie z trudnymi emocjami u dzieci;
  • Wprowadzenie rodziców do zagadnień poruszanych w ramach programu (inteligencja emocjonalna, trudności emocjonalne dzieci, sposoby wspierania rozwoju emocjonalnego dzieci);
  • Nawiązanie współpracy rodziców z nauczycielami – poszukiwanie wspólnych rozwiązań i dróg postępowania w różnych sytuacjach wychowawczych;
  • Współpraca ze specjalistami;
  • Uświadomienie znaczenia środowiska rodzinnego w kształtowaniu pozytywnych zachowań dzieci.
  1. Dostarczanie materiałów psychoedukacyjnych dla rodziców i nauczycieli z zakresu
    rozwoju emocjonalnego dzieci:
  • Lista książek dotyczących wspomagania rozwoju społeczno-emocjonalnego u dzieci;
  • Udostępnienie artykułów z zakresu wspomagania rozwoju społeczno-emocjonalnego
    u dzieci;
  • Przygotowanie propozycji zabaw zawartych w programie;
  • Przygotowanie listy wykorzystywanych w programie bajek terapeutycznych.


SPODZIEWANE EFEKTY:

Dzieci:

  1. Rozpoznają i potrafią nazwać swoje emocje.
  2. Znają kodeks grupowy i wiedzą jakie są konsekwencje nieprzestrzegania go.
  3. Zachowują się zgodnie z przyjętymi normami.
  4. Znają różne konstruktywne metody na opanowanie złości, agresji.
  5. Nauczą się komunikować swoje potrzeby i uczucia w sposób werbalny i niewerbalny;
  6. Naucza się lepiej rozumieć siebie nawzajem
  7. Nauczą się dostrzegać w sobie pozytywne cechy, własną wartość;
  8. Nauczą się pokonywać przeszkody bez używania przemocy
  9. Będą umiały w określonych sytuacjach zapanować nad swoimi emocjami;
  10. Wiedzą jak postępować w sytuacjach konfliktowych.
  11. Odnoszą się z miłością i szacunkiem do wszystkich członków rodziny;
  12. Czynnie uczestniczą w obowiązkach domowych

 Rodzice:

  1. Są uwrażliwieni na emocje dzieci, nie blokują ich.
  2. Uczą dzieci konstruktywnych metod radzenia sobie z emocjami.
  3. Współdziałają z nauczycielem w celu ujednolicenia oddziaływań wychowawczych.
  4. Znają konsekwencje nieprzestrzegania przez dziecko ustalonych norm i zasad.
  5. Rozmawiają z nauczycielami na temat problemów wychowawczych z dziećmi.

Nauczyciele:

  1. Nauczyciele są konsekwentni wobec dzieci.
  2. Nauczyciele utrzymują bieżący kontakt z rodzicami w każdej sprawie dotyczącej dzieci, a także w celu ujednolicenia oddziaływań wychowawczych wobec dzieci.
  3. Rozpoznają i nazywają emocje dzieci.
  4. Potrafią stworzyć w przedszkolu atmosferę życzliwości i szacunku.
  5. Wspierają pozytywne zachowania dzieci.
  6. Podejmują skuteczne interwencje w pracy z dziećmi sprawiającymi problemy wychowawcze.


PROPOZYCJE ZABAW DLA DZIECI:

  1. Rozpoznawanie i nazywanie emocji:
  • Uczuciowe lizaki – przygotuj ze sztywnego kartonu dwustronne lizaki z symbolami emocji. Ustaw symbole emocji w różnych miejscach sali, podczas zabawy przy dźwiękach bębenka zrób odpowiednią minę, dzieci poproś, żeby odnalazły tą minę i zgromadziły się wokół niej.
  • Obrazki przedstawiające różne sytuacje, ludzi z różnymi wyrazami twarzy. Rozmowa w grupie na temat tego co osoby z rysunków mogą odczuwać, co mogło się przed chwilą wydarzyć.
  • Przygotuj zestaw lizaków z różnymi emocjami – za ich pomocą będzie można komentować różnorodne sytuacje z dnia codziennego ( np. dziecko – które się złości , płacze albo zachowuje w sposób niepokojący nauczyciela może zostać poproszone o wybranie odpowiedniego lizaka z emocją, która odzwierciedla jego samopoczucie – może to otworzyć przestrzeń do rozmowy o sytuacji)
  • Jaka ta mina? – wydrukuj na oddzielnych kartkach symbole poszczególnych emocji/zdjęcia z wybranymi emocjami. Baw się w rozpoznawanie i nazywanie rysunków symbolizujących: radość, strach, smutek, złość (Materiały „Narysuj emocje. Ćwiczenia w rozpoznawaniu i nazywaniu stanów emocjonalnych” dla dzieci 5-6 letnich). Starsze dzieci mogą bawić sie w dobieranie podpisów uczuć do symboli.
  • Pokaż, jak się czujesz, gdy… – dzieci wyrażają ruchem, mimiką, gestami swoje emocje wywołane sytuacjami, w których mogą się znaleźć.
  • Dopasowywanie emocji do sytuacji – dzieci siedzą w kółku i odpowiadają na pytanie: Jestem zły, kiedy…, Jestem wesoły, gdy…, Jestem smutny, kiedy…, Jestem wystraszony, gdy….
  • Nasze uczucia – dziecko losuje kartonik z rysunkiem emocji i próbuje ją powtórzyć, przeglądając się w lustrze.
  • Księga uczuć – zaproponuj dzieciom przygotowanie rysunków pokazujących różne emocje i złożenie z tych obrazków książki. Na każdym rysunku zapisz nazwę emocji.
  • Portret emocji – zaproponuj dziecku tworzenie dowolną techniką obrazka przedstawiającego jego aktualną emocję.
  • Tablica uczuć – wyznacz miejsce (tablicę), na której dziecko będzie umieszczało rysunki z minkami przedstawiającymi własne emocje w dowolnej chwili
  • Symbole emocji – zadaniem dziecka jest narysowanie skojarzeń z wybranymi emocjami i objaśnianie ich znaczenia.
  • Lustro– Dziecko stoi naprzeciwko dziecka, które jest lustrem. Dziecko pokazuje różne miny wyrażające emocje, dziecko próbuje je dokładnie powtórzyć. Potem następuje zamiana ról.
  • Kącik emocji – Dzieci wybierają w sali kącik i urządzają go według własnego pomysłu. Gromadzą w nim przedmioty ułatwiające im panowanie nad emocjami,
    np. poduszki, przytulanki, kredki, papier, gazety, radio i płyty CD z muzyką różnego rodzaju. Wspólnie ustalają zasady korzystania z kącika.
  • Praca plastyczna – wykonanie portretu Radoślika – każde dziecko może wykonać swojego własnego Radoślika (tak sformułowane zadanie pozwala dziecku stworzyć swój własny obraz Radoślika, co będzie wyrazem tego, że każdy inaczej przeżywa
    i wyraża radość.)
  • Nasze uczucia – nauczyciel pokazuje lizak z symbolem a dzieci w dowolny sposób pokazują uczucie , zwrócenie uwagi na podobieństwa i różnice w ekspresji dzieci .
  • Kalambury z emocjami – dziecko losuje kartonik z symbolem jakiejś emocji, odtwarza ją na forum grupy – reszta zgaduje co to za emocja
  • Oswajanie strachu – rysowanie tego co sprawia, że się boimy. Później omówienie
    z grupą, wspólne wymyślanie jak można ten strach ośmieszyć, zamienić w coś niegroźnego. Dorysowywanie tych elementów.
  • Kostka z emocjami – dzieci siedzą w kręgu. Zabawa polega na rzucaniu do siebie kostką z buźkami symbolizującymi różne emocje i opowiadaniu kiedy dzieci czuły się w sposób, który wskazuje kostka.
  • Określanie, które uczucia są przyjemne, a które nie na podstawie własnych doświadczeń oraz obrazków z prezentujących określone emocje
  • Rzeźba złości – rysujemy swoją złość (najpierw przypominamy sobie co nas ostatnio zezłościło) , rysunki naklejamy na wspólna dużą kartkę i omawiamy ją.
  • Co nas może zaskoczyć – przygotowujemy pudełko – dzieci zastanawiają się
    co mogłoby z niego wyskoczyć, ta,k by każdy poczuł się zaskoczony.
  • Jak wyglądam, gdy… – oglądanie w lustrze swojej twarzy, gdy jesteś zaskoczony, zły, smutny, szczęśliwy itd.
  1. Kształtowanie umiejętności radzenia sobie z emocjami:
  • Relaksacyjne masażyki – dzieci siedzą w parach jedno za drugim: masują sobie nawzajem plecy lub ręce. Masażyki mogą być realizowane tylko za zgodą dziecka.
  • Opowiadania relaksacyjne przy muzyce – zachęć dzieci do znalezienia sobie wygodnego miejsca i położenia się w wygodnej pozycji, tak, by mogły się zrelaksować, słuchając bajek relaksacyjnych. Możesz włączyć cichą muzykę, jako tło opowiadań.
  • Ćwiczenia uważności – na podstawie nagrań w ramach programu Eline Snell „Uważność i spokój żabki” (dla dzieci 5-6 letnich)
  • Kodeks złości – opracowanie wspólnie z dziećmi listy pozytywnych i negatywnych sposobów wyrażania złości (Co wolno? Czego nie wolno robić, jak się złoszczę?) i umieszczenie ich w formie graficznej w salach.
  • Bajki terapeutyczne – wspólne czytanie, rozmowa.
  • Rozśmieszający mim – maluchy siedzą w kręgu, najmłodsze w środku rozśmiesza pozostałe dzieci bez słów.
  • Misiowy kącik – w grupie przedszkolnej można wspólnie z dziećmi urządzić kącik, w którym będzie mieszkał grupowy pocieszyciel, może to być miś lub inna przytulanka. Dziecko będzie mogło w wolnych chwilach pobyć z przytulanką, zwierzyć się jej.
  • Tupotkowo – kiedy dziecko się złości, można mu zaproponować udanie się do miasta, w którym wszyscy się złoszczą i ciągle tupią. Gdy w grupie przedszkolnej widoczne jest napięcie emocjonalne, zaproponuj dzieciom zabawę w pociąg, który zatrzymuje się na stacjach o nietypowych nazwach.
  • Wrzuć strach do kapelusza – porozmawiaj z dziećmi na temat sytuacji, które wywołują strach. Każde dziecko rysuje na kartce to, czego się boi, składa ją w kostkę i wrzuca do kapelusza.
  • Amulet odwagi – aby dodać dziecku odwagi w momentach, które są dla niego trudne, w których się czegoś boi, można zaproponować mu lepienie z masy plastycznej medalionu lub ozdabianie kamienia farbami.
  • Jak przegonić smutek? – dzieci wymyślają i wypowiadają własne sposoby na ukojenie smutku
  • Praca plastyczna – „łzy” – dzieci otrzymują narysowane na kartce łzy, ich zadaniem jest zamienienie ich w coś miłego
  • Tworzenie maskotki na pocieszenie – rozmawiamy w grupie o tym, co nas smuci, a następnie o tym, co może pomóc goprzegonić. Następnie rozdajemy dzieciom szablon misia/ kotka/ laleczki (zgodnie z uznaniem) – dzieci w dowolny sposób je ozdabiają tworząc maskotkę na pocieszenie w smutku.
  1. Rozwijanie zdolności empatii:
  • Dobre uczynki – nauczyciel prezentuje sytuacje, które mają zachęcić dzieci
    do udzielenia pomocy, np. uderza się o blat biurka i uskarża się na ból;
  • Pociesz Calineczkę – jedno dziecko odgrywa rolę Calineczki, siada na zielonym liściu z kartonu lub tkaniny na środku wyimaginowanego jeziora. Zadaniem dzieci jest rozweselić Calineczkę: pogłaskać, uśmiechnąć się do niej lub wypowiedzieć miłe słowo. Można do niej dojść, przeskakując z kamienia na kamień, tak, aby nie wpaść do wody.
  • Plakat przyjaźni – dzieci tworzą wspólnie plakat, na którym umieszczają swoje rysunki związane ze wspólnymi zabawami, dobrymi uczynkami. Razem wymyślają hasło, np. Bawimy się zgodnie.
  • Niespodzianka – dzieci przygotowują niespodziankę dla chorego kolegi lub chorej koleżanki, może to być np. album, plakat.
  • Spacer po torze przeszkód– dobieramy dzieci w pary. Jednoz dzieci ma zamknięte oczy i ma do pokonania tor przeszkód. Drugie dziecko ma za zadanie przeprowadzić dziecko z zasłoniętymi oczami przez tor przeszkód, tak, by partner bezpiecznie dotarł na koniec toru (starsze dzieci, dzieci muszą wyrazić zgodę na zasłonięcie oczu).
  • Uczucia kolegi – dziecko prosi sąsiada po prawej stronie aby dokończył zadanie: Gdy pada deszcz, jestem…, ponieważ… Gdy widzę psa, jestem… ponieważ…

 

  1. Kształtowanie umiejętności rozwiązywania problemów interpersonalnych:
  • Bajki terapeutyczne – nauczyciel czyta dzieciom bajkę, przedstawiającą jakiś problem. Dzieci wspólnie z nauczycielem zastanawiają się, jakie są najlepsze sposoby rozwiązania tego problemu.
  • Odgrywanie scenek – dzieci przedstawiają scenkę, w której zaprezentowany zostaje jakiś konflikt między rówieśnikami. Wspólnie z nauczycielem poszukują rozwiązań danego problemu.
  • Na pomoc – dziecko wymyśla sytuację, w której wymaga pomocy. Pozostałe dzieci mówią, w jaki sposób mogą pomóc koledze.
  • Sędzia piłkarski – pokazujemy dzieciom ilustracje przedstawiające dwa warianty rozwiązania danego konfliktu. Dzieci siedzą w kręgu, prowadzący rzuca piłkę do dziecka, którego zadaniem jest położenie czerwonej kartki na ilustracji obrazującej negatywne rozwiązanie.
  • Moja trudna sytuacja – dzieci dobierają się w pary. Jedno z dzieci opowiada drugiemu o jakiejś trudnej sytuacji później wspólnie zastanawiają się nad pozytywnym rozwiązaniem problemu. (starsze grupy)
  • Wspólne tworzenie plakatu na temat pozytywnych sposobów rozwiązywania konfliktów.
  1. Kształtowanie pozytywnych zachowań społecznych:
  • Plakat grzeczności – przygotuj razem z dziećmi plakat przedstawiający pozytywne zachowania społeczne. Dzieci naklejają na plakat rysunki właściwych zachowań albo wydrukowane obrazki przedstawiające pożądane zachowania.
  • Kosz niegrzecznych zachowań – dzieci wymieniają niegrzeczne zachowania, „zawijają” je w czarne kawałki papieru i wyrzucają do kosza.
  • Statek na morzu – zabawa odbywa się w parach, jedno dziecko kładzie się na plecach i zamyka oczy, a drugie statkiem papierowym opływa ciało leżącego, tak aby przez cały czas zachować kontakt z ciałem. Następnie dzieci zamieniają się rolami.
  • Szukam przyjaciela – dzieci tańczą przy muzyce, a na hasło nauczyciela „Szukam przyjaciela!” obejmują kolegę (za każdy razem innego), a wybrane dzieci mówią,
    np. Znalazłem przyjaciela, który ma czerwoną bluzkę.
  • Słońce przyjaźni – rozmowa z dziećmi o tym, jaki powinien być przyjaciel. Proponujemy utworzenie słońca – symbolu dobrych uczuć. Dzieci układają się na dywanie, leżą w kręgu na plecach tak, jakby każde było promykiem słońca. Ręce łączą się w serdecznym uścisku.
  • Gra ściganka – dzielimy dzieci na dwa zespoły (ćwiczenie stymulujące współpracę w grupie, dające doświadczenia wspólnego osiągania celu i wspólnej zabawy, porażki i sukcesu).
  • Bohater – przygotowujemy zdjęcia przedstawiające ludzi, którzy odnieśli sukces
    w różnych dziedzinach i krótko przedstawiamy ich sylwetkę dzieciom, (np. postaci historyczne, bohaterowie itp.).
  • Coś miłego – Dzieci mają za zadanie powiedzieć coś miłego koledze, do którego zostanie rzucona piłka.
  • Rzeźba i rzeźbiarz – zabawa w parach. Jedna osoba jest rzeźbiarzem a druga rzeźbą. „Rzeźba” poddaje się działaniom „rzeźbiarza”, który zgodnie z własną wizją ją kształtuje (bardzo ważne jest tutaj zwracanie uwagi na komfort i dobre samopoczucie rzeźbionego).
  • Poszukuję przyjaciela, mam przyjaciela – dzieci, które już mają przyjaciela i dzieci, które jeszcze nie mają – pierwsza grupa tworzy rysunek w podziękowaniu dla przyjaciela, a druga grupa rysunek – prośbę o przyjaciela.
  • Rozmowa o szacunku – dzieci wymyślają sposób, w jaki można okazać szacunek np. mamie, babci, nauczycielce, starszej osobie w autobusie, zwierzętom, przyrodzie itd. Zadanie może mieć formę losowania i indywidualnych odpowiedzi, bądź pracy całej grupy.
  • Portret osoby, która mnie szanuje – dzieci rysują osobę, która ma dla nich szacunek. Nastepnie dzieci opowiadają, po czym to poznają.
  • Sędzia – nauczyciel odczytuje opis różnych sytuacji – dzieci oceniają, czy są to zachowania uczciwe, czy nie.
  • Każde dziecko zastanawia się co takiego można by dodać wspólnie do sali, co można wykonać własnoręcznie , tak by sala w przedszkolu stała się jeszcze bardziej przyjazna i by dzieci jeszcze lepiej się w niej czuły. Następnie chętne dzieci prezentują pomysły na forum. Grupa głosuje, który projekt będzie realizowany. Następnie należy zaplanować czas realizacji projektu i określić sposób jego realizacji.
  • Sędzia piłkarski – pokazujemy dzieciom ilustracje przedstawiające dwa warianty zachowania w danej sytuacji. Dzieci siedzą w kręgu, prowadzący rzuca piłkę do dziecka, którego zadaniem jest położenie czerwonej kartki na ilustracji obrazującej negatywne zachowanie lub postawę.
  1. Kształtowanie poczucia własnej wartości:
  • Co już umiem robić? – dzieci siedzą w kręgu i kolejno mówią o tym, czego już się nauczyły, np. jeść samodzielnie, zakładać jakąś część ubrania lub budować z klocków, rysować.
  • Dyplom – dzieci otrzymują kartki w formie dyplomu, na których rysują umiejętności, z których są najbardziej dumne.
  • Nagrodowe serce – przygotuj kartonowe słońce z napisem: Już potrafię! oraz promyki z imionami dzieci. Pod napisem można umieszczać rysunek czynności, której dzieci uczą się przez jakiś wspólnie ustalony czas. Promyki będą nagrodą za zdobywane umiejętności, np. za prawidłowe korzystanie z ręcznika.
  • Skrzynia umiejętności – do zabawy można wykorzystać kartonowe pudełko, które warto ozdobić wspólnie z dziećmi. Włóż tam rzeczy, które oznaczają konkretne umiejętności, np. skarpetka (umiem zakładać skarpetki) albo rękawiczka (umiem zakładać rękawiczki).
  • Autoportret – dzieci rysują swój portret oraz jedną rzecz, którą szczególnie lubią. Inne dzieci mają za zadanie zgadnąć ich zainteresowania.
  • Umiem – dzieci stoją w kręgu, kolejno wychodzą na środek koła i mówią o swoich umiejętnościach. Mogą również zaprezentować je za pomocą pantomimy.
  • Plakat „Jestem wspaniały” – dzieci z pomocą nauczyciela wykonują wspólny plakat, na którym umieszczone będą karty zdolności poszczególnych dzieci z wizytówkami.
  • Serce sukcesów – nauczyciel przygotowuje dla każdego dziecka kartonowe serce
    z wizytówką dziecka. Na szablonie serca dziecko będzie gromadzić nagrody za różne osiągnięcia.
  • Narysuj mi coś miłego – dzieci dobierają się w pary i wzajemnie rysują dla siebie jakiś miły symbol, np. słoneczko, serce, kwiat, gwiazdkę. Dobrze jest wcześniej omówić z dziećmi znaczenie tych symboli.
  • „Moja ulubiona zabawa to …..” — swobodne wypowiedzi dzieci na temat własnych cech i zainteresowań.
  • „Moje imię — mój znak” Zaprezentuj siebie wypowiadając swoje imię, dodaj dowolny ruch ciałem. Przedstaw siebie.
  • „Jesteśmy podobni a jednocześnie różni” przy wykorzystaniu metody „Śnieżnej kuli”. Nauczyciel losowo dobiera dzieci w pary lub dzieci wybierają się same. Zadaniem dzieci w parach jest ustalenie jakie mają wspólne cechy, zainteresowania,
    a co je różni. Następnie pary łączą się w czwórki i wykonują to samo zadanie. Potem w większe grupy. Na koniec omawiają całą grupą co je różni a w czym są podobni.
  • Księga rekordów – Rodzic zakłada wspólnie z dzieckiem jego własną księgę rekordów i zapisuje tam wszystkie sukcesy, które udało się dziecku osiągnąć,
    np. jak szybko udało się mu posprzątać zabawki, ubrać się, czy pokonać jakąś przeszkodę czy zadanie, które sprawiało mu trudność, np. zapinanie suwaka, wiązanie butów itp. Można także założyć księgę rekordów grupy.
  • „Jestem osobą, która …” – Każde dziecko w grupie ma określony czas, by mówić o sobie. Przedstawia się podając informacje, które będą reklamą jego osoby ( zalety, mocne strony osobowości )
  • Podobieństwa i różnice – zabawa odbywa się w parach. Dzieci poszukują różnic i podobieństw między sobą – dzieci znajdują po 3 różnice i podobieństwa w swoim wyglądzie, zainteresowaniach, umiejętnościach, a następnie pary zostają zmienione.
  • Autoportret –każde z dzieci rysuje swój autoportret, następnie dzieci pokazują swoje autoportrety reszcie grupy – poszukiwanie wspólnych cech, zwrócenie uwagi na cechy charakterystyczne – ekspozycja autoportretów
  • Moje największe marzenie – dzieci tworzą rysunek czegoś o czym marzą. Chętne dzieci omawiają swoje rysunki.

Bibliografia:

  1. Hinz, M. (2017) Narysuj emocje. Ćwiczenia w rozpoznawaniu i nazywaniu stanów emocjonalnych. Gdańsk: Wydawnictwo Harmonia.
  2. Goleman, D. (1997) Inteligencja emocjonalna. Poznań: Media Rodzina.
  3. Goleman, D. (1997) Inteligencja emocjonalna w praktyce. Poznań: Media Rodzina.
  4. Osińska, B. (2016) Trampolina + Emocje 1. Warszawa: Wydawnictwo PWN.
  5. Osińska, B. (2016) Trampolina + Emocje 2. Warszawa: Wydawnictwo PWN.
  6. Osińska, B. (2016) Trampolina + Emocje 3. Warszawa: Wydawnictwo PWN.
  7. Snell, E. (2015) Uważność i spokój żabki. Warszawa: CoJaNaTo.
  8. Opowiadanie „Wyspa Hop-Siup i potęga radości” autorstwa W. Kołyszko
  9. Bajki terapeutyczne dla dzieci / Maria Molicka. – Wyd. 2 popr. i uzup. – Poznań : „Media Rodzina”, (2001).
  10. Bajki, które leczą. Cz. 1 , Cz. 2/ Doris Brett ; przekł. Małgorzata Trzebiatowska. Wyd. 2. – Gdańsk : Gdańskie Wydawnictwo psychologiczne, 2005.
  11. Baśń w terapii i wychowaniu / red. nauk. Szymcn Kawalla. Ewa Lewandowska-Tarasiun, Wiktor Sienkiewicz. – Warszawa : „Trio”, cop. 2012.
  12. BaŚnie w przedszkolu : bajkoterapia w pracy z dziećmi / Cordula Pertler, Reinhold Pertler . (przekł. z jęz. niem. Joanna Procek). – Kielce : „Jedność”, cop. 2012.
  13. Program Ja to ja : wzmacnianie poczucia własnej wartości u dzieci w wieku przedszkolnym z udziałem Pauliny i Emila / Christina Krause ; przekł. Magdalena Wojdak•piątkowska. – Gdańsk : „Harmonia”, 2012.
  14. Wychowanie przez czytanie / Irena Koźmińska, Elżbieta Olszewska. – Warszawa : „Świat Książki”, 2011.
  15. Z dzieckiem w Świat wartości / Irena Koźmińska, Elżbieta Olszewska. – Warszawa : „Świat Książki”, 2007.
  16. Opowiadania dla Twojego dziecka. Cz. 1 / Doris Brett ; przekł. (z ang.l Małgorzata Majchrzak. – Gdańsk : Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne, 1998.
  17. Balsam dla duszy do czytania z dzieckiem : opowiadania dla dzieci w wieku 5-8 lat / Jack Canfield i in.) ; przeł. Ewelina Jagła. • Poznań : „Rebis”, 2008.
  18. Krótkie opowiadania na pokonanie strachu / Jan-Uwe Rogge ; [przekł. z niem. Justyna Rajczyk]. – Kielce : „Jedność”, cop. 2005.
  19. Siedmiu Wspaniałych : i sześć innych, nie całkiem nieznanych historii / Roksana Jędrzejewska-Wróbel ; ila Joanna Olechnowicz-Czernichowska. Warszawa : „Bajkałl, 2010
  20. „Czarodziejski pyłek”, czyli metafora i bajka we wspomaganiu rozwoju małego dziecka – przykładowe bajki o charakterze terapeutycznym z zakresu akceptacji i tolerancji drugiego człowieka oraz niwelowania lęków i obaw towarzyszących małym dzieciom : przykładowe scenariusze zajęć do wykorzystania w pracy z dziećmi w wieku przedszkolnym / Agnieszka Jaszczyk, Beata Kochaniak – Kraków : „Impuls”, 2006.
  21. M. Mazan „Bajki o emocjach dla najmłodszych” – bajki o smutku i lęku
  22. D.Goleman, Inteligencja emocjonalna, Poznań 1997, s.37.
  23. D.Goleman, Inteligencja emocjonalna w praktyce, Poznań 1997, s. 358.
  24. D. Goleman, Inteligencja emocjonalna w praktyce, s. 359-360.

Zadanie II

„KAŻDE DZIECKO WIE, ŻE PATRIOTĄ ZOSTAĆ CHCE”

Cele:

  • Rozwijanie wiedzy i zainteresowań historią kraju i naszego regionu.
  • Wzmacnianie i rozwijanie aktywności dzieci w środowisku lokalnym.
  • Przekazywanie wartości patriotycznych.
  • Wyrabianie tożsamości regionalnej, narodowej i współuczestnictwa w pielęgnowaniu tradycji.
  • Kształtowanie szacunku, przyjaźni i solidarności w stosunku do innych narodów.

Opracowanie: Agnieszka Lis-Błasiak

Zadanie

Sposoby realizacji

Osoby odpowiedzialne

Monitorowanie zadania

Termin

Uwagi

1. Jestem Tarnobrzeżaninem

Spacery po Tarnobrzegu- zapoznanie z zabytkami, walorami naszego miasta

Nauczycielki w grupach

Dzienniki zajęć

Plany miesięczne

Wrzesień 2019-Czerwiec 2020

 

Poznanie historii miasta, herbu, słuchanie hejnału Tarnobrzega, pieśni „Bartoszu, Bartoszu”.

Nauczycielki w grupach

Dzienniki zajęć

Plany miesięczne

Wrzesień 2019-Czerwiec 2020

 

Czynne uczestnictwo dzieci w życiu miasta, poprzez udział w bieżących wydarzeniach kulturalnych organizowanych przez Urząd Miasta, Muzeum Historyczne Miasta Tarnobrzega i Tarnobrzeski Dom Kultury- wystawy, spotkania, warsztaty, prezentacje, konkursy, uroczystości o charakterze lokalnym i państwowym.

Nauczycielki w grupach

Dzienniki zajęć

Plany miesięczne

Wrzesień 2019-Czerwiec 2020

 
 

„Tarnobrzeg moje miasto”- wykonanie pracy plastycznej dowolną techniką.

Nauczycielki w grupach

Dzienniki zajęć

Plany miesięczne

Wrzesień 2019-Czerwiec 2020

 
 

„Mali odkrywcy kultury ludowej”-poznanie tradycji ludowych naszego regionu poprzez spotkania z zespołem ludowym Lasowiaczki.

Nauczycielki w grupach

Dzienniki zajęć

Plany miesięczne

Wrzesień 2019-Czerwiec 2020

 

„Warsztaty wielkanocne” z zespołem ludowym Cyganianki.

Lucyna Urbaniak

Dzienniki zajęć

Plany miesięczne

Marzec/Kwiecień 2020

 

2. Jestem Polakiem

Budzenie przywiązania i szacunku do ojczyzny, poprzez   przekazywanie znaczenia barw narodowych, godła państwowego, śpiewania hymnu narodowego.

Nauczycielki w grupach

Dzienniki zajęć

Plany miesięczne

Wrzesień 2019-Czerwiec 2020

 

„Nasza Polska”- czytanie wierszy, opowiadań, legend
z wybranej literatury dziecięcej, przybliżających historię naszego kraju przez zaproszonych gości.

Nauczycielki w grupach

Dzienniki zajęć

Plany miesięczne

Wrzesień 2019-Czerwiec 2020

 

„Polska w wierszu i piosence”- przegląd piosenek i wierszy patriotycznych.

Agnieszka Lis-Błasiak

Lucyna Urbaniak

 

Kwiecień.2020

 

„Przedszkolaki tańczą- tańce narodowe i ludowe” Nauka wybranego tańca ludowego.

Nauczycielki w grupach

Dzienniki zajęć

Plany miesięczne

Wrzesień 2019-Czerwiec 2020

 

3. Jestem Europejczykiem

„Wędrówka po Europie”- zapoznanie z mapą Europy; poznanie wybranych krajów Unii Europejskiej, ich położenia, flagi, kultury
i zwyczajów.

Nauczycielki w grupach

Dzienniki zajęć

Plany miesięczne

Maj.2020

 

„Oda do radości”- nauka hymnu Unii Europejskiej

Nauczycielki w grupach

Dzienniki zajęć

Plany miesięczne

Maj.2020

 

„Kuchenne rewolucje”- przygotowanie tradycyjnych dań z wybranych krajów europejskich.

Nauczycielki w grupach

Dzienniki zajęć

Plany miesięczne

Maj.2020

 

„Ciekawe budowle Europy”-poznanie charakterystycznych budowli i obiektów z wybranych krajów europejskich.

Nauczycielki w grupach

Dzienniki zajęć

Plany miesięczne

Wrzesień 2019- Czerwiec 2020

 

„Plac zabaw- w co się bawią dzieci z różnych stron świata”. Poznanie gier i zabaw z innych krajów.

Nauczycielki w grupach

Dzienniki zajęć

Plany miesięczne

Wrzesień 2019- Czerwiec 2020

 

„W europejskim świecie bajek i baśni”- czytanie bajek i baśni europejskich.

Nauczycielki w grupach

Dzienniki zajęć

Plany miesięczne

Wrzesień 2019- Czerwiec 2020

 

PLAN WSPÓŁPRACY  Z RODZICAMI
PRZEDSZKOLA INTEGRACYJNEGO NR 9 W TARNOBRZEGU

na rok szkolny 2019/2020

Cel główny:

zachęcanie rodziców do współpracy w atmosferze zrozumienia i sympatii, ostrzeganie ich jako cennych partnerów oraz umożliwienie im udziału w tworzeniu warunków do wszechstronnego i harmonijnego rozwoju dzieci.  

Cele szczegółowe:

  • Stwarzanie partnerskich relacji między rodzicami, a nauczycielami w zakresie odpowiedzialności za proces wychowawczy dzieci.
  • Wzmacnianie więzi rodzinnych i relacji międzypokoleniowych.
  • Włączanie rodziców dzieci do życia grupy i przedszkola.
  • Angażowanie rodziców w prace użyteczne na rzecz przedszkola.
  • Podnoszenie opinii rodziców na temat funkcjonowania placówki oraz oczekiwań względem przedszkola.

ZADANIA :

  1. Zorganizowanie zebrania ogólnego oraz zebrań grupowych o charakterze integracyjnym.
  2. Pedagogizacja rodziców.
  3. Współpraca z rodzicami w celu wzmacniania efektów kształcenia.
  4. Współdziałanie rodziców i nauczycieli w rozwiązywaniu problemów wychowawczych dzieci.
  5. Współudział rodziców w życiu i pracach na rzecz przedszkola.
  6. Współudział rodziców w doskonaleniu bazy materialnej przedszkola, grupy.  

PLAN WSPÓŁPRACY  ZE ŚRODOWISKIEM LOKALNYM
na rok szkolny 2019/2020

 Cele główne:

  • Integracja ze środowiskiem lokalnym.
  • Kształtowanie poczucia własnej wartości dziecka jako członka społeczności lokalnej.
  • Promowanie osiągnięć przedszkola, dzieci i nauczycieli.
  • Kształtowanie u dzieci chęci poznawania świata.

Cele szczegółowe:

  • Kształtowanie postaw społecznych , odpowiedzialności za drugiego człowieka, tolerancji, empatii, uwrażliwienie na potrzeby innych i pomoc potrzebującym.
  • Rozwój zainteresowań i zdolności dzieci.
  • Otwartość w kontaktach z rówieśnikami i dorosłymi.
  • Prezentowanie umiejętności, wiedzy i osiągnięć.
  • Rozwijanie zainteresowań u dzieci teatrem, sztuką oraz muzyką.
  • Rozwijanie i kształtowanie umiejętności kulturalnego zachowania w różnych sytuacjach oraz niejscach użyteczności publicznej.

Partnerska, właściwie zorganizowana współpraca ze środowiskiem lokalnym, sprawia,że placówka przedszkolna staje się ,,Przedszkolem otwartym na potrzeby dzieci."

Przedszkole współpracuje z następującymi instytucjami i organizacjami, takimi jak:

  • Miejska Biblioteka Publiczna
  • Policja
  • WORD
  • Straż Pożarna
  • Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna
  • Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej
  • Ośrodek Zdrowia
  • Tarnobrzeski - Środowiskowy - Dom Kultury
  • Lokalne Punkty Usługowe
  • Parafia
  • Nadleśnictwo
  • Schronisko św. Franciszka
  • Muzeum Historyczne Miasta Tarnobrzeg
  • MOSiR

PLAN WSPÓŁPRACY  PRZEDSZKOLA INTEGRACYJNEGO
ZE SZKOŁĄ PODSTAWOWĄ NR 9 im. JANA PAWŁA II w TARNOBRZEGU

ZADANIA:

  1. Zwiedzanie Szkoły Podstawowej nr 9,,Pierwsze spotkanie ze szkołą" -spotkanie z dyrekcją szkoły, sekretarką.  Zwiedzanie pomieszczeń szkolnych ( zapoznanie z ich przeznaczeniem - szatnia, świetlica, stołówka, łazienka).
  2. Spotkania integracyjne w szkole; - gry i zabawy sportowe na boiskach szkolnych i placu zabaw.
  3. Zapraszanie uczniów na okazjonalne uroczystości, przedstawienia ( śpiewanie kolęd, jasełka ).
  4. Udział w konkursach i wystawach prac dzieci organizowanych przez szkołę.
  5. Zaproszenie nauczyciela nauczania początkowego na spotkanie z rodzicami. Referat ,, Jak pomóc dziecku przezwyciężyć stres związany ze szkołą."
  6. ,,Będę ucznim"- udział w pierwszej lekcji. Zapoznanie z wyglądem sali lekcyjnej, podjęcie zadań edukacyjnych proponowanych przez nauczyciela.
  7. ,,Dziecko w świecie wirtualnym"- spotkanie z nauczycielem informatyki uczącym w szkole.

Metody pracy

Jak pracować z dziećmi w przedszkolu, czyli o metodach pracy.

Wiek przedszkolny jest bardzo ważnym okresem w życiu każdego dziecka. Jest to czas konstruowania własnego „Ja”, czas tworzenia kontaktów z innymi ludźmi, czas budzenia się uczuć do innych ludzi. Dziecko w wieku przedszkolnym wymaga szczególnej troski, należy więc dbać o jego rozwój i budować fundament do późniejszej nauki szkolnej.

Dzieci w tym wieku stosunkowo łatwo poddają się działaniom wspomagającym ich rozwój. Każde dziecko rodzi się wszechstronnie uzdolnione, z pełną możliwością rozwoju we wszystkich kierunkach, potencjalną inteligencją, zadatkami na rozwijanie twórczości oraz dużym talentem społecznym. Trzeba zatem stworzyć mu możliwość maksymalnego rozwoju. To my – dorośli, rodzice i nauczyciele powinniśmy odgrywać znaczą rolę w zapewnieniu im pełnej samorealizacji. Pomagając dziecku w drodze do wspaniałej przyszłości wzbogacamy nie tylko świat dziecka, ale także swój własny.

Współczesna edukacja przedszkolna kładzie nacisk na nowy styl pracy z dzieckiem. Nauczyciel traktuje dziecko jak partnera, pomaga mu w indywidualnym rozwoju, wskazuje, w jakim kierunku rozwój ten może i powinien zmierzać. W tym celu działania edukacyjne nauczyciela powinny być skierowane na stosowanie różnorodnych metod w pracy dydaktyczno – wychowawczej. Kierowane są one ku dziecku, jego wychowaniu oraz prawidłowemu i wszechstronnemu rozwojowi. Wychodzą one naprzeciw ogólnym potrzebom życia społecznego  i gospodarczego oraz związanej z tym sytuacji rodziny.

Stosowane w przedszkolu metody prowadzenia zajęć odnoszą się do sposobów pracy nauczyciela z dziećmi i służą realizacji wyznaczonych celów zajęć. Można wyodrębnić trzy grupy metod: oglądowe, słowne oraz praktycznego działania. Przenikają się one wzajemnie i rzadko występują w swojej czystej postaci. Jednak niektóre z nich są dominujące w konkretnych rodzajach zajęć.

Warto przy tym zaznaczyć, że metoda oglądowa opiera się na obserwacji i pokazie przejawia się podczas spacerów, wycieczek, czy oglądania różnego rodzaju ilustracji. Zaś metoda słowna  wykorzystywana jest w czasie słuchania różnego rodzaju utworów literackich: wierszy, opowiadań, bajek.

Obok metod działań odnoszących się do organizacji pracy nauczyciela można wyodrębnić metody odnoszące się do działań dziecka związanych z procesem uczenia się. Przedstawiają one możliwości wielostronnego uczenia polegającego na:

  • przyswajaniu (podanego, gotowego materiału),
  • odkrywaniu (nowych wiadomości podczas rozwiązywania problemów oraz samodzielnego poszukiwania),
  • przeżywaniu (różnorodnych treści i wartości),
  • działaniu (polegającym na zmienianiu rzeczywistości i samego siebie poprzez sprawdzanie wiadomości w praktyce.).

Wielostronne uczenie się przeciwstawia się jednostronnemu uczeniu się, czyli nauczaniu opartemu głównie na przyswajaniu gotowej wiedzy podanej przez nauczyciela. Takiemu wielostronnemu uczeniu odpowiadają metody nauczania, takie jak:

  • metody podające (przyswajanie): opowiadanie, pogadanka, historyjka obrazkowa, wiersze, piosenki, praca z tekstem,
  • metody problemowe (odkrywanie): gry dydaktyczne, „burza mózgów”, inscenizacja,
  • metody aktywizujące (przeżywanie): drama, wystawa, pokaz,
  • metody praktyczne (działanie): ćwiczenia.

Dobór metod zależy od indywidualnych możliwości dzieci oraz od tego, jakie umiejętności zaplanowaliśmy kształcić w danej chwili. Zatem najlepszymi metodami są te, które aktywizują i motywują dziecko oraz umożliwiają praktyczne zastosowanie zdobytej wiedzy.

W codziennej pracy z dziećmi wykorzystuje się różne metody, w tym.:

 METODY AKTYWNOŚCI RUCHOWEJ I TAŃCA:

  • Metoda Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne
  • Metoda gimnastyki twórczej (ekspresyjnej) Rudolfa Labana
  • Metoda Carla Orffa
  • Ćwiczenia rytmiczne
  • Metoda aktywnego słuchania muzyki według Batii Strauss.

 METODY AKTYWNE OŻYWIAJĄCE DZIAŁANIA PEDAGOGICZNE:

  • Pedagogika zabawy Klanza
  • Gry planszowe
  • Metoda twórczego myślenia J. Osborne – „Burza mózgów”.

 TECHNIKI PARATEATRALNE:

  • Drama
  • Technika zmiany ról
  • Pantomima
  • Teatrzyk kukiełkowy, pacynkowy.

 METODY Z ZAKRESU EDUKACJI MATEMATYCZNEJ:

  • Edukacja matematyczna według Edyty Gruszczyk-Kolczyńskiej i Ewy Zielińskiej.

METODY WSPOMAGAJĄCE NAUKĘ CZYTANIA:

  • Metoda odimiennej nauki czytania dr Ireny Majchrzak
  • Metoda Dobrego Startu Marty Bogdanowicz.

TECHNIKI RELAKSACYJNE: 

  • Masaż relaksacyjny
  • Muzyka relaksacyjna.

Wszystkie wspomniane metody i techniki służą wspomaganiu wszechstronnego rozwoju dziecka,  rozbudzając jego aktywność twórczą, zapewniając pozytywną motywację do podejmowania zadań, a tym samym rozwijając wiarę we własne siły i możliwości.


Metoda Dobrego Startu

Marta Bogdanowicz

Metoda Dobrego Startu (MDS) należy do metod terapii psychomotorycznej. Została opracowana przez psychologa Martę Bogdanowicz na bazie francuskiej metody Bon Départ. Główny cel MDS to usprawnienie i zintegrowanie działania psychiki i motoryki. Rehabilitacja psychomotoryczna znajduje zastosowanie w przypadku zaburzeń emocjonalnych i mikrozaburzeń motorycznych, które wpływają na trudności w nauce oraz kłopoty z adaptacją dziecka do środowiska szkolnego i rodzinnego. Metoda Dobrego Startu polega przede wszystkim na usprawnianiu funkcji wzrokowych, słuchowych i dotykowo-kinestetyczno-ruchowych oraz na ich wzajemnej integracji.

Zastosowanie Metody Dobrego Startu

U wielu dzieci, szczególnie w wieku szkolnym, daje się zaobserwować fragmentaryczne zaburzenia rozwoju funkcji percepcyjno-motorycznych, np. słuchowych, wzrokowych, motorycznych, lateralizacji, orientacji w przestrzeni i w schemacie własnego ciała, które zaburzają proces nabywania umiejętności czytania i pisania, przyczyniając się do niepowodzeń szkolnych już w pierwszych etapach nauki. W przypadku deficytów parcjalnych, utrudniających naukę, można zastosować różne ćwiczenia korekcyjno-kompensacyjne. Wśród nich znajduje się między innymi Metoda Dobrego Startu Marty Bogdanowicz. Metodę tę nie tylko można potraktować jako formę zajęć wyrównawczych, pozwalających eliminować opóźnienia rozwoju funkcji percepcyjno-motorycznych, ale MDS pełni też rolę profilaktyczną, zapobiegając trudnościom w nauce i stymulującą, która aktywizuje prawidłowy rozwój psychomotoryczny dzieci.

Metoda Dobrego Startu:

  • Przygotowuje dzieci do podjęcia nauki szkolnej i procesu nauki czytania i pisania.
  • Koryguje zaburzenia percepcji wzrokowej i słuchowej, zaburzenia motoryki, zaburzenia integracji sensorycznej oraz zaburzenia orientacji w schemacie ciała i przestrzeni.
  • Stosowana profilaktycznie sprzyja efektywnej nauce.
  • Wpływa na rozwój pozaintelektualny dziecka, np. pobudza motywację i twórczość, rozwija dojrzałość społeczną, kształci krytycyzm i uczucia wyższe.
  • Pomaga dzieciom leworęcznym usprawnić zdolności manualne i ułatwia proces pisania poprzez wytworzenie nawyku rysowania znaków graficznych od strony lewej ku prawej i kreślenia linii we właściwym kierunku.
  • Sprzyja wyrównywaniu dysharmonii u dzieci z normą intelektualną, które mają zdiagnozowaną dysleksję, dysgrafię lub/i dysortografię.
  • Jest stosowana jako jedna z form rehabilitacji i terapii dzieci z autyzmem.
  • Sprzyja rozwojowi funkcji językowych, spostrzegawczości, motoryki dużej i małej oraz usprawnia czynności analizatorów: wzrokowego, słuchowego i kinestetycznego (czucia ruchu).
  • Harmonizuje wszystkie funkcje motoryczne oraz koordynuje słuch, wzrok i ruch.
  • Usprawnia uwagę, pamięć, percepcję, wyobraźnię oraz koordynację wzrokowo-słuchowo-ruchową.
  • Służy podczas rehabilitacji zaburzeń mowy, np. afazji albo jąkania.
  • Usprawnia aparat mięśniowo-kostny (w formie zajęć gimnastycznych).

Struktura zajęć według Metody Dobrego Startu

W Metodzie Dobrego Startu najważniejszą rolę pełnią trzy elementy: słuch, wzrok i ruch (motoryka). Zajęcia według MDS mają zawsze charakter trzyetapowy:

  1. zajęcia wprowadzające, na które składają się ćwiczenia orientacyjno-porządkowe (marsz przy muzyce, różne sposoby powitania, zabawy ruchowe, ćwiczenia orientacji w schemacie ciała itp.), nauka piosenki i zabawa „zagadki językowe” w celu rozwijania kompetencji językowych (wyjaśnienie trudnych słów, rozmowa na temat treści piosenki, dzielenie słów na sylaby, głoski i litery itp.);
  2. zajęcia właściwe, które dzielą się na:
  • ćwiczenia ruchowe – zabawy ruchowe do treści piosenki; należy zacząć od ruchów całego ciała (motoryki dużej), a potem przejść do ruchów precyzyjnych, np. ręki (motoryki małej);
  • ćwiczenia ruchowo-słuchowe – angażują analizator kinestetyczny i słuchowy; dzieci mogą wystukiwać rytm słyszanej piosenki, rzucać do siebie woreczkami wypełnionymi grochem w sytuacji usłyszenia określonego słowa w piosence itp.; można używać różnych pomocy, jak: sznurki, szarfy, balony, kolorowe chusteczki, wstążki, gumy;
  • ćwiczenia ruchowo-słuchowo-wzrokowe – polegają na odtwarzaniu ruchem wzorów graficznych (figur geometrycznych lub liter) w rytm jednocześnie śpiewanej piosenki; po demonstracji wzoru dziecko uczy się polisensorycznie (wielozmysłowo) przez dotyk, słuch, wzrok i ruch, np. dotyka palcem po fakturze narysowanego wzoru, rysuje wzór palcem w powietrzu, rysuje go na tackach z kaszą itp.;
  1. zajęcia końcowe mają charakter ćwiczeń relaksacyjnych (masaż, ćwiczenia oddechowe), wyciszających i wokalno-rytmicznych.

METODA Ruchu Rozwijającego WERONIKI SHERBORNE

Nie zawsze zdajemy sobie sprawę z tego, jak ważny jest ruch w życiu każdego człowieka . Bez ruchu nie byłoby życia . Ruch towarzyszy człowiekowi od narodzin do śmierci , ujawniając się w różnych formach aktywności . Związany jest z życiem codziennym, zaspakaja nasze potrzeby , pomaga wyrazić emocje. Za pomocą ruchu , człowiek wyraża swoje emocje ,nawiązuje kontakt z otaczającą go rzeczywistością, z drugim człowiekiem. Ruch jest przejawem życia . Aktywność fizyczna jest czynnikiem kształtującym organizm człowieka i jego funkcje. Jest podstawowym i naturalnym środkiem porozumiewania się, wychodzącym z centrum naszego ciała, do którego w pierwszym rzędzie sięgają dzieci małe i osoby z utrudnioną komunikacją słowną. Podstawą porozumiewania się za pomocą „ języka ruchów” jest świadomość swojego ciała .

Okres przedszkolny jest szczególnie ważny dla prawidłowego kształtowania rozwoju motorycznego dziecka. Ponieważ aktywność ruchowa pociąga za sobą doskonalenie czynności i funkcji poszczególnych narządów, wzmacnia organizm dziecka , kształtuje i usprawnia wszystkie jego układy : głównie ruchowy i nerwowy, dlatego musimy pamiętać , że ruch jest podstawowym bodźcem rozwojowym, spełniającym funkcję stymulującą . Troska o prawidłowy rozwój fizyczny dziecka , o zapewnienie mu możliwości wszechstronnego ruchu , jest działaniem na rzecz szeroko pojętego zdrowia dziecka – zdrowia fizycznego , psychicznego i społecznego .

Metod Weroniki Sherborne jest metodą niewerbalną, poprawia ona komunikację dziecka z otoczeniem, uaktywniając „język ciała i ruchu”. Ćwiczenia wskazane przez Weronikę Sherborne można stosować z dzieckiem w każdym przedziale wiekowym. Korzystanie tej metody zależy jedynie od naszej inicjatywy i zapotrzebowania.
Zaletą tych zajęć jest to, że potrzebujemy  jedynie dużo wolnej przestrzeni, odpowiednie podłoże (np.: koc, materac) i świeże powietrze. Dzięki tym ćwiczeniom, dzieci uczą się poznawać przestrzeń i odnajdywać w niej, czują się swobodnie i nie obawiają się otoczenia. Stają się mniej zahamowane i bardziej otwarte na sytuacje problemowe. Metoda ta pozwala dzieciom poznać swoje ciało i uczy kontrolować jego ruchy, ułatwia też nawiązywanie kontaktów, uczy empatii. Bardzo ważnym walorem metody W. Sherborne jest to, iż w atmosferze radosnej zabawy umożliwia dzieciom zaspokojenie potrzeb psychicznych (bezpieczeństwa), spokoju, w tym potrzeb  społecznych i poznawczych. Ponadto Ruch Rozwijający pozwala na osiąganie zamierzonych efektów poprze eliminowanie czynników stresujących typu: nakaz, przymus, strach, lęk, obawa

W metodzie Ruchu Rozwijającego W. Sherborne stosuje się trzy grupy ćwiczeń:

- ćwiczenia z „z”-to ćwiczenia ruchowe, w których jeden z partnerów jest bierny, drugi zaś aktywny i opiekuńczy względem niego. W ćwiczeniach tych nie występuje nawiązywanie kontaktu wzrokowego. Ćwiczenia te mają za zadanie budowanie i wzmacnianie wzajemnego zaufania i zrozumienia przy pełnieniu odmiennych, uzupełniających się ról;

ćwiczenia „przeciw”-to ćwiczenia ruchowe, których celem jest uświadomienie uczestnikom ich własnej siły przy współdziałaniu z partnerem. Te ćwiczenia powinny być pozbawione agresji. Ćwiczenia „przeciwko”, mające charakter zabaw kontaktowych,  dają dzieciom możliwość poznania własnych i cudzych sposobów reagowania, możliwości radzenia sobie w sytuacji konfliktu, uświadomienia emocji. Świadomość ta pozwala kontrolować swoje emocje i zachowania;

ćwiczenia „razem”-to takie ćwiczenia ruchowe, które wymagają jednakowego zaangażowania partnerów. Ćwiczenia te prowadzą do wytworzenia harmonii i równowagi. Udział w nich wymaga wzajemnego zaufania, zrozumienia, współpracy i równego wkładu wysiłku fizycznego, co jest warunkiem osiągnięcia sukcesu.
W ćwiczeniach tych jest bardzo ważny kontakt wzrokowy między partnerami.

Ćwicząc z dziećmi wg. tej metody musimy wykazać się opiekuńczością, umiejętnością współdziałania i reagowania na potrzeby i możliwości innych.


Metoda M. CH. Knillów - Programy Aktywności Ruchowej

Doznania związane z odczuwaniem dotyku, ruchu, z tzw. bliskimi zmysłami, pojawiają się najczęściej w życiu człowieka, dlatego są mu najlepiej znane, zapewniają skuteczne zaspokajanie potrzeby poczucia bezpieczeństwa. Pozwalają na zdobywanie informacji na temat swojego ciała, wyodrębnianie go z otoczenia, a co za tym idzie ułatwiają rozwój poznawczy.

Do metod opartych głównie o kontakt z ciałem zaliczyć można m.in. metodę opracowaną przez Mariannę i Christophera Knillów obejmującą programy aktywności noszące tytuły: „Świadomość ciała”, „Kontakt i komunikacja”. Metoda Knillów to próba wykorzystania osiągnięć psychologii rozwojowej do pracy z tymi wszystkimi, którzy niezależnie od wieku i przyczyny zaburzeń nie nawiązują kontaktu z najbliższym otoczeniem. Tkwią w milczącym świecie stereotypów. Są dalecy, ale nadal wrażliwi na nasze komunikaty, podatni na odrzucanie. Bronią swoich granic, ale oczekują pomocy.

Podstawową zaletą opisanej metody jest jej naturalność i prostota. Odwołuje się ona
do znanych z dzieciństwa zabaw i form kontaktu z małymi dziećmi. Programom towarzyszy poparta wiedzą i praktyką wiara w to, że każde dziecko, nawet najbardziej pasywne, można zachęcić do przejawiania aktywności i inicjatywy. Programy są wzbogacone specjalnie skomponowaną muzyką, która dodatkowo stymuluje i podwyższa uwagę. Dziecko czuje się zupełnie bezpiecznie i uczy się – rozpoznając dźwięk sygnaturki na początku aktywności, zna go i wie, co będzie robić. Na końcu aktywności sygnaturka oznajmia mu, że za podjęty „wysiłek” czeka je nagroda np. w postaci ulubionej zabawy.

Zajęcia te są formą aktywności przy muzyce. Każdemu ćwiczeniu odpowiada inny akompaniament i w ten sposób dziecko uczy się przewidywać, co będzie działo się za chwilę, a to właśnie zwiększa jego poczucie bezpieczeństwa. Ćwiczenia są proste, niektóre z nich dziecko potrafi wykonać samodzielnie, np. klaskanie, głaskanie brzucha, wymachiwanie rękoma. Trzeba pamiętać, że towarzyszący terapeuta musi być świadomy skutków własnego podejścia do dziecka. Wzrost dziecięcej inicjatywy nie może czynić go zależnym od dorosłego. Terapeuta szanuje intymność dziecka, jego niechęć dotyku, ale czuwa, by go wesprzeć w momencie, kiedy ono tego chce, bądź potrzebuje.

Celem głównym metody jest poprawa orientacji w schemacie własnego ciała, gromadzenie nowych doświadczeń oraz obudzenie ciekawości i radości eksperymentowania.

Programy Knillów mogą być stosowane, jako metoda służąca poznaniu własnego ciała i umożliwiająca kontakt z otoczeniem, pobudzająca dzieci głębiej upośledzone umysłowo do aktywności i współdziałania, aktywizująca dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym, porządkująca zachowanie dzieci niedostosowanych społecznie.

Program zakłada nawiązywanie kontaktu poprzez dotyk, słowo mówione. Podstawą jest nawiązanie pozytywnego kontaktu emocjonalnego z nauczycielem, akceptacja jego dotyku, wzmacnianie kontaktu werbalnego mimiką lub gestem. „Programy Aktywności” opracowane przez Knillów zawierają cztery programy, oznaczone kolejno numerycznie, Program Wprowadzający oraz Program Specjalny, zaadaptowany dla potrzeb dzieci bardziej niesprawnych fizycznie, oznaczony symbolem SPH. Aktywności zawarte w każdym programie powinny następować kolejno po sobie.


Ćwiczenia grafomotoryczne H. Tymichovej

Ćwiczenia H. Tymichovej wobec dzieci w wieku przedszkolnym spełniają rolę usprawniającą i stymulującą, gdyż wyrabiając pewność i płynność ruchów ręki, wpływają na rozwój motoryki rąk i koordynacji wzrokowo – ruchowej. Tak więc ćwiczenia grafomotoryczne służą przede wszystkim usprawnianiu czynności rysowania, a pośrednio przygotowaniu do nauki pisania i podniesienia poziomu graficznego pisma. Metoda ta daje możliwości wykorzystania różnorodnych technik plastycznych, które urozmaicają proces działania. Jest to więc doskonała zabawa graficzna, w której dzieci otrzymują gotowy wzór (rysunek), który mechanicznie odbijają i powielają rysując, malując, pisząc palcem po śladzie itp.
H. Tymichova zaleca, aby ćwiczenia grafomotoryczne wykonywać w czterech różnych pozycjach:

  • postawa stojąca, wzór zamieszczony w płaszczyźnie pionowej,
  • postawa stojąca, wzór w płaszczyźnie poziomej,
  • postawa siedząca, łokcie uniesione,
  • postawa siedząca, przedramię podparte.

Ćwiczenia grafomotoryczne wyrabiają pewność i płynność ruchów ręki, manualność oraz koordynację ruchowo- wzrokową.


Metoda aktywnego słuchania muzyki według Batii Strauss

Istotą tej metody jest chęć przybliżenia dzieciom muzyki klasycznej. Dzieci aktywnie słuchają tzn. słuchając, wykonują proste ruchy rytmiczne siedząc, lub proste ruchy taneczne proponowane przez nauczyciela. W przypadku dzieci młodszych są to proste ruchy ilustracyjne, krótkie opowiadania związane z każdym utworem muzycznym. Poprzez „aktywne słuchanie” dzieci nieświadomie poznają strukturę utworu muzycznego.
Kontakt z muzyką jest dla dziecka źródłem twórczych poczynań, różnorodnych poszukiwań, stymuluje dziecko do samowyrażania się (np. w tańcu, śpiewie). Poprzez kontakt z muzyką rozwijają się u dziecka dodatnie cechy charakteru, zdolności poznawcze, a cała osobowość kształtowana jest harmonijnie i wielostronnie.

Do wartości wychowawczych muzyki można zaliczyć:

  • kształtowanie kultury muzycznej,
  • doskonalenie smaku,
  • rozwijanie umiejętności słuchania,
  • rozumienie własnej psychiki, obyczajów, warunków do życia,
  • rozbudzanie zainteresowań i sympatii do ludzi,
  • kształtowanie umiejętności wypowiadania się,
  • odczuwanie piękna,
  • oddziaływanie na dyspozycję dziecka do pracy, oraz na pamięć,
  • rozwijanie poczucia więzi grupowej,
  • rozwijanie samodzielności.

Metoda aktywnego słuchania muzyki według B. Strauss daje dzieciom następujące możliwości:

  • uczestniczenie w utworze muzycznym,
  • przeniknięcie do struktury całego utworu a w konsekwencji jego radosny i rozumny odbiór,
  • kształcenie wyobraźni dźwiękowej,
  • odczucie i przeżycie radości wspólnoty tworzenia, dostępnej jak wydawać by się mogło tylko artystom,
  • możliwość wystąpienia w roli współwykonawcy lub artysty,
  • swobodę w zmianie ról, jakie mają pełnić dzieci w danym utworze muzycznym,

Archiwum

Klauzula Informacyjna o przetwarzaniu danych osobowych

KLAUZULA INFORMACYJNA O  PRZETWARZANIU DANYCH OSOBOWYCH
W PRZEDSZKOLU INTEGRACYJNYM NR 9 W TARNOBRZEGU

Na podstawie art. 13 ust. 1 i ust. 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych), zwane dalej „RODO”, Administrator danych osobowych informuje o zasadach przetwarzania danych osobowych oraz o przysługujących prawach z tym związanych:

1. Tożsamość administratora i dane kontaktowe.

Administratorem danych osobowych, zwanym dalej „Administratorem” jest Przedszkole Integracyjne Nr 9 w Tarnobrzegu z siedzibą w Tarnobrzegu, ul. Wiejskiej 4, 39-400 Tarnobrzeg. Można się z nami kontaktować w następujący sposób: listownie na adres siedziby Administratora, za pomocą poczty elektronicznej pod adresem poczty: pi9@oswiata.tarnobrzeg.pl, telefonicznie15 822-26-84.

2. Dane kontaktowe Inspektora Ochrony Danych.

Administrator wyznaczył Inspektora Ochrony Danych, z którym można się kontaktować telefonicznie pod numerem (15) 81-81-510, za pośrednictwem poczty elektronicznej pod adresem poczty: iodjo@um.tarnobrzeg.pl lub poczty tradycyjnej: Urząd Miasta Tarnobrzega, ul. Kościuszki 30, 39-400 Tarnobrzeg.

3. Cel przetwarzania i podstawa prawna.

Dane osobowe przetwarzane są w celu/celach:

  1. wypełnienia obowiązków prawnych ciążących na Administratorze oraz wypełnienia obowiązków i wykonywania szczególnych praw przez Administratora lub osobę, której dane dotyczą, w dziedzinie prawa pracy, zabezpieczenia społecznego i ochrony socjalnej (podstawami prawnymi przetwarzania danych osobowych są: art. 6 ust. 1 lit. c RODO lub/i art. 9 ust. 2 lit. b RODO oraz przepisy prawa, w szczególności:

  1. ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty;

  2. ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe ;

  3. ustawa z dnia 15 kwietnia 2011 r. o systemie informacji oświatowej;

  4. ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym;

  5. ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy;

  6. ustawa z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela;

  7. ustawa z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach,

oraz akty wykonawcze do ww. ustaw;

  1. wykonania umów zawartych z pracownikami oraz kontrahentami Administratora lub do podjęcia działań na żądanie osoby, której dane dotyczą, przed zawarciem umowy (podstawą prawną przetwarzania danych osobowych jest art. 6 ust. 1 lit. b RODO);

  2. wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej Administratorowi, lub związanym z ważnym interesem publicznym (podstawami prawnymi przetwarzania danych osobowych
    są: art. 6 ust. 1 lit. e RODO lub/i art. 9 ust. 2 lit. g RODO);

  3. wykonania zadania w celu ochrony żywotnych interesów osoby, której dane dotyczą (podstawą prawną przetwarzania danych osobowych jest art. 6 ust. 1 lit. d RODO);

  4. określonych każdorazowo w przekazywanych formularzach zgody - w zakresie określonym w treści zgody (podstawami prawnymi przetwarzania danych
    są: art. 6 ust. 1 lit. a RODO lub/i art. 9 ust. 2 lit. a RODO).

W przypadku danych osobowych dzieci jest to przede wszystkim realizacja wynikających z przepisów prawa zadań oświatowych, dydaktycznych i wychowawczych, zagwarantowanie dziecku bezpieczeństwa oraz wypełnianie obowiązku dotyczącego uzupełnienia i prowadzenia dokumentacji przebiegu nauczania, działalności wychowawczej i opiekuńczej.

4. Odbiorcy danych lub kategorie odbiorców.

W związku z przetwarzaniem danych osobowych odbiorcami danych osobowych mogą być:

  1. podmioty uprawione na podstawie przepisów prawa, w zakresie i w celach, które wynikają z przepisów powszechnie obowiązującego prawa (np. organ prowadzący, kuratorium oświaty, administracja skarbowa, podmioty związane z obsługą sfery socjalnej – ZUS, PFRON),

  2. inne podmioty, które przetwarzają dane osobowe powierzone do przetwarzania przez Administratora na podstawie zawartych z Administratorem umów powierzenia przetwarzania danych osobowych (np. podmioty realizujące obsługę projektów informatycznych).

5. Okres przechowywania danych, a gdy nie jest to możliwe kryterium ustalania tego okresu.

Dane osobowe będą przechowywane przez okres niezbędny do realizacji celów określonych w pkt 3, a po tym czasie, w celu ich archiwizacji, przez okres oraz w zakresie wymaganym przez przepisy powszechnie obowiązującego prawa (w szczególności ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach) oraz zgodnie z instrukcją kancelaryjną Administratora.

6. Informacje o prawach osób, których dane dotyczą.

W związku z przetwarzaniem danych osobowych przysługują osobom, których dane osobowe dotyczą, z wyjątkami zastrzeżonymi przepisami prawa, następujące uprawnienia:

  1. prawo dostępu do danych osobowych, w tym prawo do uzyskania kopii tych danych na zasadach określonych w art. 15 RODO;

  2. prawo do żądania sprostowania danych osobowych w przypadkach, o których mowa w art. 16 RODO;

  3. prawo do żądania usunięcia danych osobowych (tzw. „prawo do bycia zapomnianym”) w przypadkach, o których mowa w art. 17 RODO;

  4. prawo do żądania ograniczenia przetwarzania danych osobowych w przypadkach, o których mowa w art. 18 RODO;

  5. prawo do przenoszenia danych w przypadkach, o których mowa w art. 20 RODO;

  6. prawo sprzeciwu wobec przetwarzania danych w przypadkach, o których mowa w art. 21 RODO.

7. Informacja o prawie do cofnięcia zgody.

W przypadku, gdy przetwarzanie danych osobowych odbywa się na podstawie zgody na przetwarzanie danych osobowych, osobie - która wyraziła zgodę przysługuje prawo do cofnięcia tej zgody w dowolnym momencie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania, którego dokonano na podstawie zgody przed jej cofnięciem.

8. Informacje o prawie do wniesienia skargi do organu nadzorczego.

W przypadku powzięcia informacji o niezgodnym z prawem przetwarzaniu danych osobowych przez Administratora, osobie - której dane dotyczą, przysługuje prawo wniesienia skargi do organu nadzorczego właściwego w sprawach ochrony danych osobowych, którym jest Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych, ul. Stawki 2, 00-193 Warszawa.

9. Informacje o obowiązku lub dobrowolności podania danych i konsekwencjach niepodania danych.

Podanie danych osobowych Administratorowi jest wymogiem ustawowym lub umownym w sytuacji, gdy przesłankę przetwarzania danych osobowych stanowi przepis prawa lub zawarta między stronami umowa. Podanie danych osobowych Administratorowi może być niezbędne do realizacji zadań w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej Administratorowi, również gdy przetwarzanie jest niezbędne ze względów związanych z ważnym interesem publicznym lub w celu ochrony żywotnych interesów osoby, której dane dotyczą. W sytuacji natomiast, gdy przetwarzanie danych osobowych odbywa się na podstawie zgody na ich przetwarzanie, podanie danych osobowych Administratorowi ma charakter dobrowolny. W sytuacji obowiązku podania danych osobowych - ich nie podanie skutkować będzie brakiem realizacji przedmiotowego zadania.

10. Informacje o zautomatyzowanym przetwarzaniu danych, zautomatyzowanym podejmowaniu decyzji i profilowaniu.

Dane osobowe mogą być przetwarzane w sposób zautomatyzowany. Dane osobowe nie podlegają zautomatyzowanemu podejmowaniu decyzji, w tym nie podlegają profilowaniu, o którym mowa w art. 22 ust. 1 i 4 RODO.

Administrator Danych Osobowych
Przedszkola Integracyjnego Nr 9 w Tarnobrzegu
reprezentowana przez Dyrektora Przedszkola Integracyjnego Nr 9

Sprawozdanie finansowe za rok 2018

Do pobrania plik ze sprawozdaniem finansowym za rok 2018:

sprawozdanie finansowe za 2018